निनाम्‍मादुओ हाङ्‌युङ्‌खा
खोन्‍किना अ़ङ्‌का नि सेन्‍चि खाङ,
खोन्‍कि अ़ङ्‌बुदा अ़क्‌तात लाप्‍तिखोप निनाम्‍मादु होराओ खाङ।
अ़ङ्‌का बुया एनुङ्‌ओ य़ङ थुथुरिओवाको ऱङाङा,
मो अ़ङ्‌काएनान ओवात्‍नि य़ङ्‌सा चेवाङाओ अ़ङ्‌का एनुङ,
“ओदु थाङा,
खोन्‍कि हान दिचि म़लिओ,
मो अ़ङ्‌का खाङ्‌मेत्‍ना।”
 अ़ङ्‌का च़क्‍नि लावाआ अ़क़म्‍ताङ।
खानुम,
निनाम्‍मादु अ़क्‌तात हाङ्‌युङ्‌खा युङाङा,
खोन्‍कि अ़क्‍छा मो हाङ्‌युङ्‌खादा म़युङाङा!
 मोदा कायुङ्‌ओ अ़चुङाइवा बिल्‍लौर खोन्‍कि लालमनिवा काराङा,
खोन्‍कि हाङ्‌युङ्‌खाओ ऱङ्‌कोप्‍नि पन्‍नावाको वानाम्‍साम याआङा।
 मो हाङ्‌युङ्‌खाओ अ़ऱङ्‌कोप्‍नि चौबिस्‌कातात हाङ्‌युङ्‌खाचि म़युङाङा,
खोन्‍कि अ़चुताङ्‌दु हाराक्‌वाओ ताङ्‌बोप्‍खाचि खोन्‍कि ओमाङाओ तित्‌चि म़हुम्‍साङाओ चौबिस्‌कापाङ साम्‌योक ताङ्‌पाचि मो हाङ्‌युङ्‌खादा म़युङाङाओ अ़ङ्‌का खाङ्‌च़ङ।
 मो हाङ्‌युङ्‌खादाङ्‌का नाम्‍चिम्‍पिलेक्‌ओ अ़साम्‌चि म़लेराङा,
खोन्‍कि कुलुङ्‌धिप्‍पाओ अ़मुक्‍माचि म़ऱङाङा।
मो हाङ्‌युङ्‌खाओ अ़बुदा मिओ सात्‌कातात कुपिचि म़लेराङा।
मोचि निनाम्‍हाङ्‌ओ सात्‌कातात अ़चुलावाचि ओ।
 सिसावा काराओ छेङ्‌छेङ्‌छेङ्‌वाओ धियाङ्‌वामा हाङ्‌युङ्‌खाओ अ़बुदा फेसायुङ्‌सा।
अ़देङ अ़बु म़क्‌ओ म़क मुवाङाओ चारकातात अ़ह़ङ साक्‍स़ङ्‌चि हाङ्‌युङ्‌खाओ झारालिप्‍पा खोन्‍कि अ़ऱङ्‌कोप्‍नि म़युङाङा।
 बुयाओ अ़ह़ङ साक्‍स़ङ धिनारावा मुवाङा,
ह्‍वातात्‌ओतात अ़ह़ङ साक्‍स़ङ गोङ्‌दोक्‌वाको मुवाङा,
सुम्‌कातात्‌ओतात अ़ह़ङ साक्‍स़ङ म़नाओ अ़ङाइवावात्‍नि काराङा,
खोन्‍कि चारकातात्‌ओतात अ़ह़ङ साक्‍स़ङ पियाङ्‌ओ मुङ्‌वावात्‍नि मुवाङा।
 मो चारकातात्‍माङ अ़ह़ङ साक्‍स़ङ्‌चिओ छ-छकातात अ़चुलाप याआङा,
खोन्‍कि मो लाप्‌चिओ अ़कोङ खोन्‍कि अ़दुङ्‌लिप्‍पा म़क्‌चिआ म़भेप्‍तायुङ्‌सा।
अ़खोलेन अ़खाखुत मोचि मान्‌एम्‍माङ ओवात्‍नि य़ङ्‌सा छाम म़लुवायुङ्‌साङा,
“सेङ्‌याङ्‌ओ,
सेङ्‌याङ्‌ओ,
सेङ्‌याङ्‌ओ,
हाङ्‌पा निनाम्‍हाङ झारा सावाकातोक
खोक्‍को म़युङाङा खोन्‍कि म़युङ्‌याङ खोन्‍कि खोक्‍को म़ता!”a
 मो अ़ह़ङ साक्‍स़ङ्‌चिआ हाङ्‌युङ्‌खादा कायुङ खोक्‍को अ़धुन-अ़धुन्‌तारिओ अ़ह़ङ म़युङ्‌युङ,
खोक्‍को ऩङ्‌लोङ्‌मा,
साऩङ्‌वा,
आलाङ अ़प़युङ,
१० मोन्‍ग़रि मो चौबिस्‌कापाङ साम्‌योक ताङ्‌पाचि हाङ्‌युङ्‌खादा कायुङ्‌ओसो अ़चुबुदा म़बोम्‍नान्‍चिन,
खोन्‍कि अ़धुन-अ़धुन्‌तारि काह़ङ अ़ब़क।
मोचिओ आ-आप्‍पिओ अ़चुताङ्‌बोप्‍खा हाङ्‌युङ्‌खाओ अ़चुबुदा अ़युङ्‌कि ओवात्‍नि छाम म़लु:
११ “आन्‍काओ हाङ्‌पा खोन्‍कि निनाम्‍हाङ,
खानानिन ऩङ्‌लोङ्‌मा,
साया खोन्‍कि सावा लोक्‍मा त़खान्‍तिन्‌ओ त़मुन्‌येन,
देकिनालो खानानिन्‌आङा झारा सामाचि त़मुयुम्‍च़मओ,
खोन्‍कि आम्‍नुओ मिन्‍मावा मोचि म़लिसाओ खोन्‍कि म़मुयाओ।”