छाप्‍लाखाओ अ़भोङ खोन्‍कि थुबाछा
खोन्‍किना हाङ्‌युङ्‌खादा कायुङ्‌ओसोओ अ़चुचुप्‍ताङ्‌छुक्‌दा ह्‍वालिप्‍पा छाप्‍ताङाओ अ़क्‌तात छाप्‍लाखाओ अ़भोङ अ़ङ्‌का खाङ,
खोन्‍कि सात्‌कातात सेप्‍माय़ङ्‌आ सेप्‍तायुङ्‌सा।
 खोन्‍कि अ़क्‌तात सावापोरिओ निनाम्‍हाङ काफा अ़ङ्‌का खाङ।
खो अ़धिवाङ य़ङ्‌आ ओवात्‍नि य़ङाङा,
“ओ सेप्‍खाचि फोङ्‌मा खोन्‍कि अ़भोङ होङ्‌मा काऱ साङ युङ्‌याङ?”
 मेन निनाम्‍मादु माङ्‌लो हेन्‍खामादा माङ्‌लो हेन्‍खामा भेन्‌युओ छाप्‍लाखा भोङ होङ्‌मा खोन्‍कि मो हुत्‌दा खाङ्‌मा काऱ साङ्‌छाङ मात्‍द़ङ्‌याङ।
 साङ्‌छाङ मो छाप्‍लाखा भोङ होङ्‌मा खोन्‍कि मो हुत्‌दा खाङ्‌मा खान्‍तुओ मान्‍धित्‌ओसा अ़ङ्‌का अ़न्‍नुनु खावाङ।
 खोन्‍किना साम्‌योक ताङ्‌पाचिएदाओ अ़क्‍छाआ अ़ङ्‌का अ़लोवाङ,
“मान्‍खाप्दा!
खा,
यहुदाओ अ़भुङ्‌ओ धिनारा,
दाउद्‌ओ अ़सुन्‍तुम छोसायुङ्‌सा,
खोन्‍कि खोसाआ सात्‌कातात सेप्‍खाचि फोङ्‌मा खोन्‍कि छाप्‍लाखा भोङ होङ्‌मा ऱ।”
 खोन्‍किना अ़क्‌तात थुबाछा एवाङाओ अ़ङ्‌का खाङ,
खोक्‍को सेरिन्‌ओवा दाराङा।
खोक्‍को हाङ्‌युङ्‌खाओ अ़च़क्‌दा खोन्‍कि चारकातात अ़ह़ङ साक्‍स़ङ्‌चिआ खोन्‍कि साम्‌योक ताङ्‌पाचिआ अ़कोम्‍तायुङ्‌सा।
खोक्‍कोसोओ सात्‌कातात अ़खुक्‍खाचि खोन्‍कि सात्‌कातात अ़म़क्‌चि म़याआङा।
मोचि झारा हेन्‍खामादा म़छुत्‍तुचिओ निनाम्‍हाङ्‌ओ सात्‌कातात अ़चुलावाचि ओ।
 खोक्‍को म़खारा,
खोन्‍कि हाङ्‌युङ्‌खादा कायुङ्‌ओ अ़चुचुप्‍ताङ्‌छुक्‌दाङ्‌का मो छाप्‍लाखा अ़भोङ अ़लोआ।
 खाउग़रि मो छाप्‍लाखाओ अ़भोङ अ़लोआ,
मोन्‍ग़रि मो चारकातात्‍माङ अ़ह़ङ साक्‍स़ङ्‌चि खोन्‍कि चौबिस्‌कापाङ्‌माङ साम्‌योक ताङ्‌पाचि थुबाछाओ अ़चुबुदा म़बोम्‍सान्‍चिन।
मो झारा साम्‌योक ताङ्‌पाचिओ अ़चुछुक्‌दा वाकेन खोन्‍कि नाम्‍नुओ सुङ्‌आ भेप्‍तुओ हाराक्‌वाओ फाङ्‌लान्‌चि म़याआङा।
मो निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुम़नाचिओ अ़चुयामात्‍माचिओ।
 मोचिआ अ़क्‌तात अ़ऩङ्‌वा छाम अ़लुवा।
“खानानिन ओ छाप्‍लाखाओ अ़भोङ कालोक
खोन्‍कि मोसोओ अ़सेप्‍खाचि फोङ्‌मा त़खान्‍तिन्‌ओ त़मुन्‌येन।
देकिनालो खानानिन ऩसेरिन,
खोन्‍कि आम्‍नुओ स़मा हेन्‍खोक्‌वाआ खानानिन निनाम्‍हाङ्‌ओ निम्‍पाङ
झारा भुङ्‌चि,
य़ङ्‌चि,
म़नाचि खोन्‍कि रावाचि त़खिरुम्‍च़म।
१० खोन्‍कि मोचि अ़क्‌तात हाङ्‌होन खोन्‍कि आन्‍काओ निनाम्‍हाङ काब़क्‌चि त़मुम्‌युङ्‌सुम्‍च़म,
खोन्‍कि मोचि हेन्‍खामादा हाङ्‌म़मु।”
११ खोन्‍किना अ़ङ्‌का चोउङ्‌च़ङ,
हाङ्‌युङ्‌खादा अ़ह़ङ साक्‍स़ङ्‌चि खोन्‍कि साम्‌योक ताङ्‌पाचिओ अ़चुऱङ्‌कोप्‍नि खिप्‌दिमान्‍तेत्‍लो निनाम्‍हाङ काफाचि खाङ्‌च़ङ।
१२ मोचि अ़धिवा य़ङ्‌दा छाम म़लुवाङाओ अ़ङ्‌का एनुङ्‌च़ङ।
“सेत्‍माय़ङ थुबाछा सावा,
चासुम्‍छेन्‍बि,
खारु,
खोन्‍कि ऱमा,
साऩङ्‌वा,
साम खोन्‍कि चोन्‍मा लोक्‍माखान्‍तुओ म़मुयाङ!”
१३ खोन्‍किना निनाम्‍मादु,
हेन्‍खामादा,
हेन्‍खामा भेन्‌यु,
धियाङ्‌वामादा खोन्‍कि मोदा म़याआङाओ झारा अ़ह़ङ साक्‍स़ङ्‌चि ओवात्‍नि म़य़ङाङाओ अ़ङ्‌का एनुङ,
“हाङ्‌युङ्‌खादा कायुङ खोन्‍कि थुबाछा
चोन्‍मा,
साया,
साम खोन्‍कि
छोमा अ़धुन-अ़धुन्‌तारि लियुङ्‌ने!”
१४ खोन्‍किना मो चारकातात्‍माङ अ़ह़ङ साक्‍स़ङ्‌चि म़य़ङा,
“मोवात्‍निङा लिने!”
खोन्‍कि मो साम्‌योक ताङ्‌पाचि म़बोम्‍सान्‍चिन्‌कि अ़ब़क्‍ता।