ह़वाङ सालुम्‍स़ङ्‌चि
११
खोन्‍किना हाक्‍खा वारेम्‍फ़क्‌वाको अ़क्‌तात द़ङ अ़ङ्‌का ऩपुवाङ,
खोन्‍कि ओवात्‍नि ऩलोवाङ,
“पुवालोन्‍ता,
खोन्‍कि निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुब़क्‍खाखिम खोन्‍कि ब़क्‍खा हाक्‍तु,
खोन्‍कि मोदा यावायोक कामुचि खिप्‍तुचि।
 मेन ब़क्‍खाखिम्‌ओ बुङ्‌खालिप्‍पाओ बुक्‍लुङ छिरुदो,
मो मान्‍हाक्‍दो,
देकिनालो मो निनाम्‍हाङ मान्‍सिन्‍कादाचि म़पुवायुङ्‌सा।
मोचिआ बयालिस्‌कादोङ्‌वात्‌तारि सेङ्‌याङ्‌ओ सहरा अ़पोप।
 अ़ङ्‌को ह़वाङ अ़ङ्‌सालुम्‍स़ङ्‌चि बोराओ तितa हुम्‍मेत्‍तुङ्‌च़ङ्‌कि छुत्‍तुङ्‌च़ङ खोन्‍कि अ़क हजारा ह्‍वा सये साथिकालेन्‌तारि निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुय़ङ खालुमेत्‍तुङ्‌च़ङ।”
 मो ह़वाङ निनाम्‍हाङ्‌य़ङ खाकालुचिआ ह्‍वातात जैतुनाताङ्‌चिb खोन्‍कि हेन्‍खामादा हाङ्‌पाओ अ़चुबुदा काएप ह्‍वातात कुपियुङ्‌खाचि खाङ्‌मुसुचि।
 खाक्‍को म़नाआ मोचि लुक्‍मा लाप्‍तुचिनालो मोचिओ अ़चुदोदाङ्‌का लोन्‌ओ मिआ मोचिओ अ़चुङेङ्‌चि लुक्‍तुचि खोन्‍कि साङ्‌आ मोचि लुक्‍मानि मिन्‌नालो मो स़माङादोत।
 निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुय़ङ मोचिआ खाम़एत्‍तुङुचिओन वा अ़तानिन्‍ने निकिना निनाम्‍मा छेक्‍मा ऱमा सावा याक्‌याङ।
खोन्‍कि चाक्‌वा ह़ मुमा खोन्‍कि खोचि खाउग़रि हेन्‍खामादा अ़खाला-अ़खालाओ चाअ़त्‍लो दुखाचि हेन्‍खामादा तात्‍मानि मिन्‍चि मो पाङ्‌छाङ मोचिएदा युङ्‌याङ।
 मोचिआ अ़चुसालुम्‍स़ङ्‌ओ अ़चुकाचि अ़चिन्‍चुकि अ़थेन मात्‍द़ङ्‌ओ हुत्‌युङ्‌का लोन्‌ओ मो सायाम्‍पोक्‌आ मोचिएनान ङेन मु,
खोन्‍कि मोचिएदा छोकि मोचि सेरुचि।
 मोचिओ अ़चुस़पोक्‌चि मो अ़धिवा सहराओ तोक्‍पो लाम्‌दा ध़चियुङ्‌चि मोदा अ़चुहाङ्‌पा क्रुस्‌दा अ़ख़न्‍ताओ।
लावामि तुप्‍माय़ङ्‌दा मो सहराचिओ अ़चुऩङ्‌चि सदोम खोन्‍कि मिस्रनि लो।
 सुम्‌कालेन खोन्‍कि अ़क्‍धाङ्‌तारि खोचिओ अ़चुस़पोक्‌चि म़नाचि,
भुङ्‌चि,
य़ङ्‌चि खोन्‍कि रावा-रावाओ म़नाचिआ म़खाचि खोन्‍कि मो स़पोक्‌चि खुम्‍मा ऩप़न्‍चिन।
१० ओ हेन्‍खामादाओ म़नाचि मोचि ह़वाङ स़चिओदा अ़चुऩङानु।
खोचिओ अ़चुछेमाकात खोन्‍कि अ़क्‍छा निएदा छुक्‍तुप्‍मा छोक्‍काछोक म़मु,
देकिनालो मो ह़वाङ निनाम्‍हाङ्‌य़ङ खाकालुचिआ हेन्‍खामादाओ म़नाचि ब़द्‍धे दुखा अ़पुवाचुचिन।
११ मेन सुम्‌कालेन अ़क्‍धाङ्‌कि निनाम्‍हाङ्‌एदाङ्‌का ताओ ह़ङ्‌म़ङ्‌ओ साक्‍मा मोचिएदा वाङा,
खोन्‍कि मोचि अ़चुलाङ्‌दा एवाचि।
मो अ़खाकि झारा म़नाचिओ ब़द्‍धे अ़चुक़माकारा।
१२ खोन्‍किना मो ह़वाङ्‌साआ निनाम्‍मादुङ्‌काओ ओवाको अ़क्‌तात अ़धिवाङ य़ङ अ़एनाचु,
“ओदु थाङाचि!”
खोन्‍कि मोचिओ अ़चुङेङ्‌चिआ म़खाङुचिहिदाङा मोचि निनाम्‍मादुत्‍नि य़वारिदा खाराचि।
१३ मोन्‍ग़रिङा अ़धिवाङ लुत्‍लि खारा,
खोन्‍कि सहराओ दस्‌कालोक्‌ओ अ़क लोक लुक्‍ता,
खोन्‍कि लुत्‍लिदा सात्‌हजारा म़नाचि म़सुवा।
म़हेनाओ म़नाचिओ अ़चुक़माकाराकि निनाम्‍मादुओ निनाम्‍हाङ अ़लोङ्‌सा।
१४ ह्‍वातात्‌ओतात अ़चाअ़त्‍मा खारा।
खानुम,
सुम्‌कातात्‌ओतात अ़चाअ़त्‍मा च़क्‍निङा तायाङ।
सात्‌कातात्‌ओतात थुथुरि
१५ खोन्‍किना सात्‌कातात्‌ओ निनाम्‍हाङ काफाआ अ़थुथुरि मुत्‍तु,
खोन्‍कि निनाम्‍मादु ओवात्‍नि य़ङाङाओ अ़धिवा य़ङ्‌चि मुक्‍तुचि,
“हेन्‍खामादाओ हाङ्‌होन
आन्‍हाङ्‌पा निनाम्‍हाङ्‌ओ खोन्‍कि खोक्‍कोसोओ अ़चुख्रिस्‍तओ हाङ्‌होन लिसायुङ्‌सा,
खोन्‍कि खोक्‍को अ़धुन्‌तारि हाङ म़मुयुङ!”
१६ खोन्‍किना निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुबुदा आ-आप्‍पिओ अ़चुहाङ्‌युङ्‌खादा कायुङ मो चौबिस्‌कापाङ साम्‌योक ताङ्‌पाचि म़बोम्‍सान्‍चिन खोन्‍कि निनाम्‍हाङ अ़ब़क्‍ता,
१७ मोचि म़य़ङा,
“हाङ्‌पा निनाम्‍हाङ झारा सावाकातोक!
खोक्‍को म़युङ्‌याङ खोन्‍कि खोक्‍को म़युङाङा,
आन्‍कान्‍का खानानिन आलाङ प़निङ्‌नि,
देकिनालो खानानिन्‌आ आम्‍नुओ अ़धिवाङ सावा आम्‍नुओ छुक्‌दा त़लोउम
खोन्‍कि हाङ मुमा त़पुङ्‌सुम।
१८ निरावाचिओ अ़चुमाइसुङ काराहिदा
आम्‍नुओछाङ माइसुङ्‌कारा!
म़सुवादाओचिओ अ़चुछ़ङ छेन्‍खा तायुङ्‌सा।
आम्‍नुओ हारुक निनाम्‍हाङ्‌य़ङ खाकालुचि
खोन्‍कि आम्‍नुओ म़नाचि,
खानानिन झारा साऩङ्‌वा कामेत्‌चि,
अ़धिवा खोन्‍कि अ़चुप्‍पोचि सिरिफा प़मा
खोन्‍कि हेन्‍खामा काल़क्‌चि लुक्‍मा ग़रि तायुङ्‌सा।”
१९ खोन्‍किना निनाम्‍मादु निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुब़क्‍खाखिम होरा,
खोन्‍कि खोक्‍कोसोओ अ़चुब़क्‍खाखिम्‌दा खोक्‍कोसोओ हिप्‍माय़ङ सन्‍दुका दारा।
खोन्‍कि मोदा नाम्‍चिम्‍पिलेक्‌ओ अ़साम्‌चि म़लेराङा खोन्‍कि कुलुङ्‌धिप्‍पाओ अ़मुक्‍माचि म़ऱङाङा।
लुत्‍लि खारा खोन्‍कि अ़धिवा-अ़धिवा नाङ धा।