सेप्‍खाचि
मोन्‍ग़रि थुबाछाआ मो सात्‌कातात्‌दा अ़क्‌तात सेप्‍खा फोङ्‌सुओ अ़ङ्‌का खाङ।
खोन्‍किना चारकातात अ़ह़ङ साक्‍स़ङ्‌चिदा अ़क्‌तात कुलुङ्‌धिप्‍पावात्‍नि मुक्‍तुङुओ अ़ङ्‌का एनुङ,
ओ ओवात्‍नि य़ङाङा,
“तानिन!”
 खोन्‍कि अ़ङ्‌का मोदा अ़क्‌तात ओमाङाओ युक्‌वा खाङ।
मो कायुक्‌आ अ़क्‌तात भे खुयुङु,
खोन्‍कि खो अ़क्‌तात छोमा ताङ्‌बोप्‍खा पुवा,
खोन्‍कि खो छोयाङ्‌सा लोन्‍ताकि ब़द्‍धे छोसि खारा।
 खाउग़रि थुबाछाआ ह्‍वातात्‌ओतात सेप्‍खा फोङ्‌सु,
मोन्‍ग़रि ह्‍वातात्‌ओतात अ़ह़ङ साक्‍स़ङ्‌आ “बाना!”
नि य़ङाओ अ़ङ्‌का एनुङ।
 खोन्‍कि हालापाक्‍पाक मुवाङाओ नितात युक्‌वा बुङ्‌खादा लोन्‍ता।
म़नाचि अ़क्‍छाआ नि सेत्‍म़मुने निकिना मो युक्‌वा कायुक अ़क्‌तात अ़धिवा बान्‍छोन्‌छाङ पुवा,
खोन्‍कि हेन्‍खामादाङ्‌का सेवाङ्‌नि ङाप्‍माखात्‍मा झारा सावा पुवा।
 खाउग़रि थुबाछाआ मो सुम्‌कातात्‌ओतात सेप्‍खा फोङ्‌सु,
मोन्‍ग़रि सुम्‌कातात्‌ओतात अ़ह़ङ साक्‍स़ङ्‌आ “बाना!”
नि य़ङाओ अ़ङ्‌का एनुङ।
खोन्‍किना अ़ङ्‌का अ़क्‌तात माक्‍ताङाओ युक्‌वा खाङ।
युक्‌वा कायुक्‍सोओ अ़छुक्‌दा अ़क्‌तात हाक्‍खा याआङा।
 मो चारकातात अ़ह़ङ साक्‍स़ङ्‌चिओ अ़चुरादा अ़क्‌तात य़ङ ओवात्‍नि य़ङिन्‌वा अ़ङ्‌का एनुङ,
“अ़क्‌लेन्‌ओ काचिलुङ्‌दा अ़क़ किलो छुमाचा,
खोन्‍कि अ़क्‌लेन्‌ओ काचिलुङ्‌दा सुम्‌काकिलो छोङ।
मेन आक्‌वा खोन्‍कि अङ्‌गुरा माङ्‌वा मान्‍लुक्‍दानुम।”a
 खाउग़रि थुबाछाआ चारकातात्‌ओतात सेप्‍खा फोङ्‌सु,
मोग़रि चारकातात्‌ओतात अ़ह़ङ साक्‍स़ङ्‌आ “बाना!”
नि य़ङाओ अ़ङ्‌का एनुङ।
 खोन्‍किना अ़ङ्‌का हारादिदिओ युक्‌वा खाङ।
युक्‌वा कायुक्‌ओ अ़ऩङ ‘स़मा’नि याआङा,
खोन्‍कि सित्‍म़ङ्‌चि दुखा तोक्‍खाआ मोसोओ अ़देङ-अ़देङ त़ङ्‌तुङु।
हेन्‍खामाओ चारकालोक्‌ओ अ़क लोक म़नाचि बान्‍छोन,
स़ङ्‌साक्‌वा,
अ़धिवा सारिमा खोन्‍कि खोक्‍लिदाओ साक्‍स़ङ्‌चिलाम्‍पा सेत्‍मा पाङ मोचि म़प़चि।
 खाउग़रि थुबाछाआ पाच्‌कातात्‌ओतात सेप्‍खा फोङ्‌सु,
मोन्‍ग़रि अ़ङ्‌का ब़क्‍खाओ अ़भेन्‌यु लावाचि खाङ्‌च़ङ,
मोचि निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुय़ङ म़चेवाओसाआ खोन्‍कि अ़छ़ङ्‌एनान अ़चुसालुम्‍स़ङ म़पुवाओसाआ म़सेरुचिओ।
१० मोचि अ़धिवा य़ङ्‌आ म़पारा,
“झारा सावाकातोक,
त़सेङिन्‌येन्‌ओ खोन्‍कि अ़छ़ङ हाङ्‌पो!
देम्‍खा खानानिन्‌आ आन्‍कान्‍का कासेत,
ओ हेन्‍खामादाओ म़नाचि छ़ङ त़छेन्‍तुम्‍च़म खोन्‍कि अ़फान त़लात्‍तुम्‍च़म?”
११ खोन्‍किना मो झारा म़सेरुचिओचि अ़क्‌तातात ओमाङाओ तित म़प़चि,
खोन्‍कि म़लोचि,
“मोदा ब़द्‍धे खानानिन्‌वाङा निनाम्‍हाङ काब़क साकोङ्‌छ़ङ कामुचि म़युङ्‌याङ,
खानानिन ऩसेरिन्‌वाङा म़नाचिआ मोचि म़सेरुचि।
मोन्‍ग़रितारि खानानिन थुत्‍मेत्‍लो सावा तोम्‍सानिन।”
१२ खाउग़रि खोसाआ छकातात्‌ओ सेप्‍खा फोङ्‌सु,
मोन्‍ग़रि अ़ङ्‌का अ़धिवा लुत्‍लि खाराओ खाङ।
नाम माक्‍ताङाओ फुसुवारुक्‍रुक्‌ओ तित्‌वा लिसा,
खोन्‍कि लादिप्‍मा झारा हालापाक्‍पाक्‌ओ ह़वा लिसा।
१३ खोन्‍किना वासिताङ कुह़क्‍माआ ङाङ्‌सुहिदा मान्‍तुम्‌ओ अ़सिवाचि धान्‌वा नाम्‍चोक्‌दुओ साङ्‌केन्‍माचि हेन्‍खामादा म़धा।
१४ नाम्‍छ़ऱ छाप्‍लाखाओ अ़भोङ रिप्‍तिन्‌वा माखारा,
खोन्‍कि झारा नाङ्‌छोरोप्‍खा भ़ऱचि खोन्‍कि खाम्‍दाक्‌चि मोचिओ अ़चुयुङ्‌खाचिदाङ्‌का म़सोत्‍ताखारा।
१५ खोन्‍किना हेन्‍खामादाओ हाङ्‌चि,
हाङ्‌छाचि,
रात्‍खामि मुकुधुम्‌चि,
कातोक्‌चि,
सावा हाङ्‌पाचि,
झारा हारुक्‌चि खोन्‍कि लेत्‌वाचि भ़ऱचिदाओ बुक्‍ताङ्‌चिदा खोन्‍कि लुङ्‌छ़ङ्‌चिदा म़कुमा।
१६ मोचिआ भ़ऱचि खोन्‍कि लुङ्‌छ़ङ्‌चि म़लोचि,
“आन्‍कान्‍काएदा धा!
खोन्‍कि हाङ्‌युङ्‌खादा कायुङ्‌ओसोओ अ़चुङाइवादाङ्‌का खोन्‍कि थुबाछाओ अ़चुच़ऱपादाङ्‌का आन्‍कान्‍का कुम्‍नि।
१७ देकिनालो खोचिओ चाअ़त्‍लो अ़चुच़ऱपाओ अ़धिवा लेन तायुङ्‌सा,
खोन्‍कि ओसोओ अ़देङ्‌सालाप्‍पादा साङ्‌आ तेम्‍मा ऱ?”