हिब्रुचिओ निम्‍पाङ छाप्‍माय़ङ छाप्‍लावा
तोक्‍पो निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुछा
आराङ आन्‍सुन्‍तुम्‌चिएनान निनाम्‍हाङ्‌य़ङ खाकालुचिलाम्‍पा ब़द्‍धेकादु खोन्‍कि अ़पारा-अ़पाराआ निनाम्‍हाङ म़चेवा।
 मेन ओ आदेङ्‌ओ लेन्‍चिदा खोक्‍को अ़चुछालाम्‍पा आन्‍कान्‌एनान म़चेवायुङ्‌सा।
अ़चुछाङा खोक्‍कोसाआ झारा य़ङ्‌चिओ पाङ्‌यि कातोक अ़मुवायुङ्‌सा,
खोक्‍कोलाम्‍पाङा हेन्‍खामाछाङ अ़मुया।
 येसुङा निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुसाम्‌ओ अ़लेत्‍माओ,
खोन्‍कि निनाम्‍हाङ देत्‍नि म़मुयाङ येसुछाङ मोवात्‍निङा म़मुयाङ।
झारा हेन्‍खामा आप्‍पि अ़चुसावापोरिओ य़ङ्‌आ अ़क़क्‌याङ।
आन्‍हेवाचि येसुआ वाअ़सुवाचिआकि साम्‍स़रिओ निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुचुप्‍ताङ्‌छुक्‌लिप्‍पा निनाम्‍मादु खोक्‍को म़युङा।
 देत्‍नि खोक्‍कोसाआ अ़तोक्‍ताओ ऩङ निनाम्‍हाङ काफाचिदाङ्‌का अ़नुवाक मुयाङ,
मोवात्‍निङा खोक्‍को मोचिदाङ्‌का च़लोक म़झोन्‌याङ्‌ओ म़काइसान्‌युङ्‌सान्‍चिन।
 “खाना अ़ङ्‌दुवाछा छा ओ,
अ़ङ्‌का आय़ आम्‍पा लिसाङ्‌युङ्‌साङ।”a
निकिना खाक्‍को निनाम्‍हाङ काफा निनाम्‍हाङ्‌आ देम्‍खा अ़लोवायुङ्‌सा कि?
खोन्‍कि
“अ़ङ्‌का मोसोओ अ़पा लिङा,
खोन्‍कि खो अ़ङ्‌छा लि।”b
निकिना खोक्‍कोसाआ खाक्‍को निनाम्‍हाङ काफा देम्‍खा अ़लोवायुङ्‌सा कि?
 निनाम्‍हाङ्‌आ बुया लिसाओ अ़चुछा हेन्‍खामादा अ़ताराहिदा खोक्‍को म़य़ङा,
“निनाम्‍हाङ्‌ओ झारा अ़चुकाफाचिआ खोक्‍कोङा अ़ब़क्‍ने।”
 निनाम्‍हाङ काफाचिओ अ़तुक्‌वादा खोक्‍को म़य़ङ,
“खोक्‍कोसाआ अ़चुकाफाचि ह़क्‌वात्‍नि,
खोन्‍कि अ़चुहारुक्‌चि मिओ अ़लाप म़मुचि।”c
 मेन अ़चुछाओ अ़तुक्‌वादा खोक्‍को म़य़ङ,
“अ़ङ्‌निनाम्‍हाङ,
आम्‍नुओ हाङ्‌युङ्‌खा अ़धुन-अ़धुन्‌तारिओ निम्‍पाङ युङ्‌युङ,
खोन्‍कि खानानिन साम्‌योक छ़ङ्‌त़छेन्‍तिन।
 खानानिन्‌आ साम्‌योक सोमात़तुक्‍तुम्‌युङ्‌सुम,
खोन्‍कि अ़त्‍लो ऩङात़छिरुम्‌युङ्‌सुम।
खोन्‌ओसा निनाम्‍हाङ,
आम्‍नुओ निनाम्‍हाङ्‌आ खानानिन
आम्‍नुओ यावाचिदाङ्‌का च़लोक ऩङानुमाओ आक्‌वाआ ऩथोक्‍तिन्‌कि ऩछेन्‍तिन्‌युङ्‌सिन।”d
१० खोक्‍को म़लाय़ङ्‌याङ,
“अ़ङ्‌निनाम्‍हाङ्‌पो,
खानानिन्‌आ अ़पुङ्‌चिपुक्‌दा हेन्‍खामाओ अ़भेन त़युङ्‌सुम,
खोन्‍कि निनाम्‍माचि आम्‍नुओ छुक्‌ओ अ़काचि ओ।
११ मोचि ना म़लुक्‍खात,
मेन खानानिन त़युङिन्‌युङ्‌सिन।
झारा मोचि तित्‌वा अ़पेत्‌वा म़लिलाप,
१२ बोप्‍खुवात्‍नि मोचि खानानिन त़रिप्‍तुम्‍च़म,
खोन्‍कि तित्‌वात्‍नि मोचि म़फान।
मेन खानानिन अ़धुन त़फान्‍तिमिन,
खोन्‍कि आम्‍नुओ ह़ङ्‌म़ङ देम्‍खाछाङ अ़लुक्‍निन्‍खात्‍निन।”e
१३ मेन निनाम्‍हाङ्‌आ खाक्‍कोछाङ निनाम्‍हाङ काफा,
“खाना अ़ङ्‌चुप्‍ताङ्‌छुक्‌लिप्‍पा युङा,
देम्‍खातारि आम्‍ङेङ्‌चि आम्‍लाङ्‌थेम्‍भेन्‌यु अ़मुऩङ्‌च़ङ”fनि
देम्‍खा अ़लोवा कि?
१४ खोन्‍नालो निनाम्‍हाङ काफाचिनिओ दि ओ?
मोचि म़लेन्‌याङ्‌ओचिओ निम्‍पाङ ब़त्‍सि म़छुत्‍तुचिओ काब़त लावाचि ओ।