झारा मुलो काब़क्‍पा अ़चुओ म़नाचिदाङ्‌का म़छेन्‍तुचि।
खोन्‍कि म़नाचिओ लिप्‍पादा हेवाओ निम्‍पाङ निनाम्‍हाङ्‌एदा छुक्‍दाम खोन्‍कि हेन्‍खोक्‌वाचि प़सि म़पाउचि।
 खोसाआ खामान्‍सिन खोन्‍कि लाम काथेम्‌चि सिम्‍नान्‍चिन्‍सा काचि मुमा ऱ,
देकिनालो खो आप्‍पिछाङ मान्‍ऱदामाआ कोम्‍तुयुङ्‌सु।
 मोवात्‍निओसा म़नाचिओ अ़चुहेवाचिओ निम्‍पाङ ओन्‍ङा माआङ,
मेन आप्‍पि अ़हेवाओ निम्‍पाङ्‌छाङ हेन्‍खोक्‌वा धान्‍मादोत।
 साङ्‌आछाङ आप्‍पि मुलो काब़क्‍पा लिमा साया अ़लामुन,
मेन हारुन बुत्‍तावात्‍नि खो निनाम्‍हाङ्‌आ बुत्‍मादोत।
 मोवात्‍निङा ख्रिस्‍तआछाङ मुलो काब़क्‍पा लिमा खोक्‍को आप्‍पि मान्‍झोन्‍म़दान्‍चिन।
मेन निनाम्‍हाङ्‌आ खोक्‍को अ़लोवा,
“खाना अ़ङ्‌दुवाछा छा ओ,
अ़ङ्‌का आय़ आम्‍पा लिसाङ्‌युङ्‌साङ।”a
 निदाछाङ निनाम्‍हाङ म़य़ङ्‌याङ,
“मल्‍किसेदेक्‌ओ अ़छान्‌वा
खाना अ़धुन्‌तारिओ निम्‍पाङ काब़क्‍पा ओ।”b
 येसु अ़चुपोक्‌दा म़युङाङाहिदा खोक्‍को स़मादाङ्‌का साङ्‌आ लेन्‍मा अ़ऱ,
खोक्‍कोएदा अ़न्‍नुनु पात्‌याङ्‌सा खोन्‍कि अ़चुम़क्‌वाएनान याम़मारा।
खोन्‍किना खोक्‍कोसाआ सिम्‍नान्‍चिन्‍सा निनाम्‍हाङ साया अ़मेत्‍ताओसाआ अ़चुयामात्‍मा अ़एना।
 खोक्‍को निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुछा म़मुवाङा,
खोन्‍नुछाङ खोक्‍कोसाआ अ़आङ्‌ताओ चाअ़त्‍मालाम्‍पा निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुलोमाय़ङ मुमा खोक्‍को म़चिन्‍तान्‍चिन।
 मो दुखा अ़आङ्‌ताचिआकि अ़चुलोमाय़ङ काकाङ्‌चि झारासोओ निम्‍पाङ खोक्‍को अ़धुन्‌ओ लेन्‍खालाम म़लिसा।
१० खोन्‍कि मल्‍किसेदेक्‌वात्‍निङा मुलो काब़क्‍पाओ अ़छान्‌दा निनाम्‍हाङ्‌आ खोक्‍को अ़छेन्‍ता।
धामाखात्‍माओ अ़तुक्‌वादा चाप्‍चेत्‍मा
११ ओसोओ अ़तुक्‌वादा आन्‍कान्‍का य़ङ्‌मा ना ब़द्‍धे युङ्‌याङ,
मेन खानानिन नुलोक खाएत्‍मा अ़ऱन्‍मिन्‍का,
देकिनालो खानानिन चोम्‍पिया त़तुप्‍तुम।
१२ अ़ङ्‌य़ङ्‌मा ओक्‍को ओ,
ओन्‍ग़रितारि ना खानानिन काचिन लिमाचिन्‍मा दोराङाओ,
मेन हान्‍छाङ खानानिन निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुतुक्‌वादाओ ताक्‍पेत्‍निओ य़ङ्‌चि चिन्‍मा म़दोत्‌याङ।
खानानिन छाक्‌याङ्‌ओ चामायु चामा माआङ,
मेन ओम्‍पिवा दुङ्‌मा दोत्‌याङ।
१३ ओम्‍पिवा ओन्‍ङा दुङ्‌कि ह़ङ्‌ओ म़ना साम्‌योक्‍मि य़ङ अ़लेनिन।
देकिनालो मोछाङा मुयुङ।
१४ छाक्‌याङ्‌ओ चामायु काचा ना म़पोयाओ म़नाचिओ निम्‍पाङ ओ।
ओचिओ अ़धुन अ़चुचिन्‍मान्‍चिन्‍लाम्‍पा साम्‌योक्‍मि काचि खोन्‍कि अ़अ़त्‍पा काचि सिन्‍मा काऱ म़लि।