य़ङ्‌हुप काचिन्‍पाचि खोन्‍कि फरिचिओ अ़चुदेङ्‌सालाप्‍पादा चाप्‍चेत्‍माय़ङ
२३
खोन्‍किना येसुआ म़ना मुक्‍लाचि खोन्‍कि अ़चुकाखेङ्‌पाचि म़लोचि,
 “य़ङ्‌हुप काचिन्‍पाचि खोन्‍कि फरिसिचिआ निनाम्‍हाङ्‌य़ङ खाकालु मोसाओ अ़य़ङ्‌हुप चिन्‍माओ पाङ अ़तोक्‍तायुङ्‌सा।
 खोन्‌ओसा मोचिआ ऩलोन्‌ओ झारा य़ङ्‌चि काङ्‌सानिन,
खोन्‍कि मोचि मुवानुम्‍च़म।
मेन मोचि म़च़याङ्‌वा मान्‍च़दानिन,
देकिनालो मोचिआ चिन्‍मा ना ऩचिन्‍तिन,
मेन मोवात्‍नि ऩच़निन।
 मोचिआ लुम्‍क़क्‍क़क्‌वाओ खोन्‍कि खुन्‍मा ऩऱन्‍चिन्‌ओ पाङ्‌चि त़छुम्‍सुम्‍च़म्‌कि म़नाचिओ अ़चुभाक्‍ताङ्‌दा त़पाक्‍तुम्‍प़म्‍च़म।
मेन खानानिन आप्‍पिआ मो थेन्‍मा अ़क्‌तात छुक्‍कुसिप्‌आछाङ त़नोप्‍तिमिन्‍चिन।
 मेन मोचिओ झारा अ़चुकाचि म़नाचि खाङ्‌मेत्‍मा निम्‍पाङ म़मु।
देकिनालो मोचिओ अ़चुत़ऱबुप खोन्‍कि धिछुक्‌दाओ य़ङ्‌हुप छाप्‍लावा अ़धिवा अ़मु,
खोन्‍कि अ़चुतित्‌चिओ झुम्‌युक्‌वाचि म़किसुचि।
 मोचि खाबाचा चाखाचिदा सायातोक्‍खादा युङ्‌मा खोन्‍कि यावायोक्‍खिम्‌चिदा मुलो युङ्‌खाचिदा युङ्‌मा ऩङाम़नु।
 हाताचिदा म़नाचिआ साऩङ्‌वाओ सेवा म़मेत्‍तुचिओ खोन्‍कि ‘काचिन्‍पो’नि म़लोचिओ अ़चुऩङानु।
 मेन खानानिन साङ्‌आछाङ ‘काचिन्‍पो’नि ऩलोन्‍मिन्‍ने,
देकिनालो आम्‍नुओ काचिन्‍पा अ़क्‍छा ओन्‍ङा म़युङ्‌याङ,
खोन्‍कि खानानिन झारा ब़ब़,
नाना खोन्‍कि निछाचि ओ।
 खानानिन हेन्‍खामादा साङ्‌छाङ ‘अ़ङ्‌पा’नि मान्‍लोदानुम,
देकिनालो निनाम्‍मादु आम्‍नुओ पापा अ़क्‍छा ओन्‍ङा म़युङ्‌याङ।
१० खानानिन साङ्‌आछाङ ‘हाङ्‌पा’नि ऩलोन्‍मिन्‍ने,
देकिनालो आम्‍नुओ अ़क्‍छा ओन्‍ङा हाङ्‌पा,
ख्रिस्‍त म़युङ्‌याङ।
११ आम्‍नुरादाओ साङ झारादाङ्‌का अ़धुवा ओ,
खो आम्‍नुओ काब़त्‍पा लिमादोत।
१२ साङ आप्‍पि झोन्‍नान्‍चिन,
मो सिम,
खोन्‍कि साङ आप्‍पि सिम्‍नान्‍चिन,
मो झोन।
कोङ्‌क़त्‌वाचिओ अ़चुदेङ्‌सालाप्‍पादा चाप्‍चेत्‍माय़ङ
१३ अ़चाअ़त्‍मादा त़छुक्‍तिन खानानिन य़ङ्‌हुप काचिन्‍पाचि खोन्‍कि फरिसिचि ओ!
खानानिन कोङ्‌क़त्‌वाचि ओ!
देकिनालो खानानिन्‌आ म़नाचिओ अ़चुबुदा निनाम्‍हाङ्‌होन्‌ओ अ़लाप्‍तिखोप त़छेक्‍तुम्‌योम।
ना खानानिन त़वाङिन ना वाङ्‌मा कालाम्‌चि वाङ्‌मा त़प़म्‍च़म।
१४ [अ़चाअ़त्‍मादा त़छुक्‍तिन साय्‌योक काचिन खोन्‍कि फरिसिचि ओ!
खानानिन कोङ्‌क़त्‌वाचि ओ!
देकिनालो मेन्‍मित्‍माचिओ अ़चुखिम्‌चि त़ङाप्‍तुम्‍च़म,
खोन्‍किना म़नाचिआ साम्‌योक्‍मिनि ऩमित्‍तिन्‍काने निकिना खानानिन ब़द्‍धे मेत्‍लोदा यात़मारिन।
खोन्‌ओसा निचिदाङ्‌का च़लोक खानानिन दन्‍दा त़तोक्‍तुम।]
१५ अ़चाअ़त्‍मादा त़छुक्‍तिन खानानिन य़ङ्‌हुप काचिन्‍पाचि खोन्‍कि फरिसिचि ओ!
खानानिन कोङ्‌क़त्‌वाचि ओ!
देकिनालो खानानिन अ़क्‍छा आम्‍नुओ साम्‌योक्‌दा तात्‍मा धियाङ्‌वामा खोन्‍कि थाम्‍पुक त़कोत्‍तुम,
खोन्‍कि मो आम्‍नुओ साम्‌योक्‌दा ताकि मो खानानिन्‌एदाङ्‌का ह्‍वास़रो सित्‍म़ङ्‌चि दुखा तोक्‍खादा छुक्‍मा खान्‍तुओ त़मुम।
१६ अ़चाअ़त्‍मादा त़छुक्‍तिन खानानिन दोप्‍म़क बुसुवाचि ओ!
खानानिन ओवात्‍नि त़य़ङिन,
‘साङ्‌आनुछाङ निनाम्‍हाङ ब़क्‍खाखिम्‌ओ अ़ऩङ्‌दा किरे चानालो देत्‍छाङ अ़लिनिन,
मेन निनाम्‍हाङ ब़क्‍खाखिम्‌दाओ हाराक्‌वाओ अ़ऩङ्‌दा किरे चानालो खोसाआ मो मुमाङादोत।’
१७ खानानिन खामान्‍सिन खोन्‍कि दोप्‍म़क्‌चि ओ!
खाक्‍को अ़धिवा ओ?
हाराक्‌वादाङ्‌का मो हाराक्‌वा सेङ्‌खा निनाम्‍हाङ ब़क्‍खाखिम अ़धिवा माआङ?
१८ खानानिन ओवात्‍नि त़य़ङिन,
‘साङ्‌आनुछाङ ब़क्‍खाओ अ़ऩङ्‌दा किरे चाकि खोसाआ अ़मुन्‌नुछाङ देत्‍छाङ अ़लिनिन,
मेन मो ब़क्‍खादा युङ्‌माय़ङ छुक्‍दाम्‌ओ अ़ऩङ्‌दा किरे चानालो खोसाआ मुमाङादोत।’
१९ खानानिन दोप्‍म़क म़नाचि ओ,
खाक्‍को अ़धिवा ओ?
छुक्‍दाम्‌दाङ्‌का छुक्‍दाम सेङ्‌खा बत्‍खा अ़धिवा माआङ?
२० खोन्‌ओसा ब़क्‍खाओ अ़ऩङ्‌दा किरे काचाआ ब़क्‍खाओ खोन्‍कि मोदा म़युङ्‌याङ्‌ओ झारा सामाओ अ़चुऩङ्‌दा किरे चाओ लि!
२१ निनाम्‍हाङ ब़क्‍खाखिम्‌ओ अ़ऩङ्‌दा किरे काचाआ निनाम्‍हाङ ब़क्‍खाखिम्‌ओ खोन्‍कि मो हुत्‌दा कायाक्‌ओसोओ अ़ऩङ्‌दा किरे चाओ लि।
२२ निनाम्‍माओ अ़ऩङ्‌दा किरे काचाआ निनाम्‍हाङ युङ्‌खा खोन्‍कि मोदा कायुङ्‌ओसोओ किरे चाओ लि।
२३ अ़चाअ़त्‍मादा त़छुक्‍तिन खानानिन य़ङ्‌हुप काचिन्‍पाचि खोन्‍कि फरिसिचि ओ!
खानानिन कोङ्‌क़त्‌वाचि ओ!
देकिनालो खानानिन होप्‍छोप,
सोम्‍फा सुङ खोन्‍कि जिरा सुङ्‌ओ दस्‌कालोक्‌दा अ़क लोक त़प़न,
मेन य़ङ्‌हुप्‌ओ अ़धिवा अ़तुक्‌वाचि,
माङ्‌नालो छ़ङ्‌छेन्‍मा,
सोम्‍तुक्‍मा खोन्‍कि सोम्‍कुवा ऩङा त़छिरुम्‌युङ्‌सुम।
खानानिन दस्‌कालोक्‌दा अ़क लोक प़याङ्‌सा,
मो अ़धिवा अ़तुक्‌वाचि ऩङा मान्‍छित्‍माङ मुमा म़दोराङाओ।
२४ दोप्‍म़क बुसुवाचि ओ,
खानानिन्‌आ बुम्‍सुमाचि त़छेन्‍तुम्‍च़म,
मेन उतातात त़ख़ङ्‌सुम्‍खात्‍तुम।
२५ अ़चाअ़त्‍मादा त़छुक्‍तिन खानानिन य़ङ्‌हुप काचिन्‍पाचि खोन्‍कि फरिसिचि ओ!
खानानिन कोङ्‌क़त्‌वाचि ओ!
देकिनालो खानानिन लाङ्‌चोक्‍खुङ खोन्‍कि फाङ्‌लान्‌ओ अ़दुङ्‌लिप्‍पा त़प़न्‍तुम,
मेन आम्‍नुओ कोङ्‌हुत्‌या मो च़क्‍ख़य़ खोन्‍कि आप्‍पि खाङ्‌मान्‍चिन्‌आ भेप्‍तुयुङ्‌सु।
२६ दोप्‍म़क फरिसिचि ओ!
बुया लाङ्‌चोक्‍खुङ खोन्‍कि फाङ्‌लान्‌ओ अ़कोङ्‌लिप्‍पा प़न्‍तानुम,
खोन्‍किना मोसोओ अ़दुङ्‌लिप्‍पाछाङ प़न्‍ने।
२७ अ़चाअ़त्‍मादा त़छुक्‍तिन खानानिन य़ङ्‌हुप काचिन्‍पाचि खोन्‍कि फरिसिचि ओ!
खानानिन कोङ्‌क़त्‌वाचि ओ!
देकिनालो खानानिन ओम्‍प़चिवा बाखाआ लेङ्‌माय़ङ एप्‍माचिवाको त़मुन्‌येन,
मो बुङ्‌खालिप्‍पा खान्‍नुओ दात,
मेन अ़कोङ्‌लिप्‍पा म़सुवादाओ म़नाचिओ अ़चुय़वाचि खोन्‍कि झारा अ़सेङ्‌निनिन्‌ओचिआ भेप्‍तुयुङ्‌सु।
२८ मोवात्‍निङा खानानिन्‌छाङ बुङ्‌खादा म़नाचिओ अ़चुबुदा साम्‌योक्‍मिवात्‍नि खाङ्‌त़मुसिन्‍चिन,
मेन आम्‍नुओ कोङ्‌या कोङ्‌क़त्‌वा खोन्‍कि अ़अ़त्‍पाचिआ भेप्‍तुयुङ्‌सु।
लाहिओ दन्‍दा
२९ अ़चाअ़त्‍मादा त़छुक्‍तिन खानानिन,
य़ङ्‌हुप काचिन्‍पाचि खोन्‍कि फरिसिचि ओ!
खानानिन कोङ्‌क़त्‌वाचि ओ!
देकिनालो खानानिन निनाम्‍हाङ्‌य़ङ खाकालुचिओ खोन्‍कि साम्‌योक्‍मिचिओ अ़चुएप्‍माचि त़मुम्‍च़म खोन्‍कि त़चोङ्‌सुम्‍च़म।
३० खोन्‍किना त़य़ङिन,
‘आन्‍कान्‍का आन्‍काओ सुन्‍तुम्‌चिओ ग़रिदा युङिन्‌येन्‍काओ खाङ्‌देना आन्‍कान्‍का निनाम्‍हाङ्‌य़ङ खाकालुचिओ अ़चुह़ सोन्‍मा काचिदा खोचिएनान मान्‌वाङ्‌दान्‍काओ।’
३१ मोवात्‍नि खानानिन निनाम्‍हाङ्‌य़ङ खाकालुचि कासेत्‍चिओ अ़चुछाचिओ निकिना सालुम्‍स़ङ खानानिन्‌आङा त़प़म।
३२ खोन्‌ओसा,
आम्‍नुओ सुन्‍तुम्‌चिआ अ़पुङ्‌साओ हेवा काचि तासालानुम।
३३ खानानिन प़चि ओ!
अ़छ़क्‌एनान्‌ओ प़ओ अ़छाचि,
खानानिन सित्‍म़ङ दुखातोक्‍खादाओ दन्‍दादाङ्‌का देत्‍नि त़लेरिन?
३४ अ़ङ्‌का खानानिन्‌एदा निनाम्‍हाङ्‌य़ङ खाकालुचि,
खारु कातोक म़नाचि खोन्‍कि य़ङ्‌हुप काचिन्‍पाचि छुत्‍तुङ्‌च़ङ।
मोचिएदाओ देम्‌कापाङ त़सेरुम्‍च़म,
खोन्‍कि क्रुस्‌दा त़ख़न्‍तुम्‍च़म खोन्‍कि देम्‌कापाङ आम्‍नुओ यावायोक्‍खिम्‌चिदा य़हुप त़पाक्‍तुम्‍च़म,
खोन्‍कि सहरा-सहराचिदा त़ऱसुम्‍च़म।
३५ खोन्‌ओसा हेन्‍खामादा सोन्‍माय़ङ झारा साम्‌योक्‍मि म़नाचिओ अ़चुह़,
मान्‍फिकादा हाबिल्‌ओb अ़ह़दाङ्‌का बेरेक्‌याहओ अ़छा जकरियाओa अ़ह़तारि,
मो खानानिन्‌आ निनाम्‍हाङ ब़क्‍खाखिम्‍हुत्‌दाओ सेङ्‌याङ्‌ओसोओ खोन्‍कि ब़क्‍खाओ अ़चुकाप्‌दा त़सेरुम,
मो खानानिन्‌एदाङा छुक।
३६ अ़नुछ्‍या,
अ़ङ्‌का खानानिन लोनानिन,
ओ झारा दन्‍दा ओ दुङ्‌दाओ म़नाचिएदाङा ता।
यरुसलेम्‌ओ निकि येसुओ अ़चुसोम्‍तुक्‍मा
३७ यरुसलेम,
यरुसलेम,
खाना निनाम्‍हाङ्‌य़ङ खाकालुचि त़सेरुचि खोन्‍कि खानाएदा छुत्‍तुङ्‌च़ङ्‌ओचि लुङ्‌ताक्‌आ त़कोउचि!
देत्‍नि वामामाआ वाइछेत्‌चि अ़लाप्‌हुत्‌दा कोउचि,
मोवात्‍निङा देम्‍कादु अ़ङ्‌का आम्‍छाचि कोप्‍माचिनि मिनाङ,
मेन खाना त़छुन्‍ता।
३८ खानुम,
आम्‍नुओ खिम निनाम्‍हाङ्‌आ रोङ्‌रोङ्‌धापc अ़छिरादायुङ्‌सा।
३९ अ़ङ्‌का खानानिन लोनानिन,
‘हाङ्‌पा निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुऩङ्‌दा काता आसिखा कातोक ओ’नि मान्‌य़ङ्‌त़युक्‍तिन्‌तारि खानानिन्‌आ अ़ङ्‌का त़लाऩङ्‌खाङ्‌ऩङ्‌ऩम़ङ।”d