तोक्‍पो काचान्‍चामा खोन्‍कि साक्‍स़ङ
१७
मो सात्‌कातात खुङ काक़क सातकापाङ निनाम्‍हाङ काफाचिएदाओ अ़क्‍छा अ़ङ्‌काएदा ताकि अ़लोवाङ,
“बाना,
मो तोक्‍पो काचान्‍चामा ब़द्‍धे चाक्‌वाचिदा युङ्‌याङ्‌ओ मोसाआ देत्‍नि दन्‍दा तोक्‍तुओ मो अ़ङ्‌का खाना खाङ्‌मेत्‍ना।
 ओ हेन्‍खामादाओ झारा हाङ्‌चि मोएनान ताङ्‌लान म़मुवायुङ्‌सा,
खोन्‍कि हेन्‍खामादाओ म़नाचि मोसोओ अ़ताङ्‌लान्‌आ सेरुङुचि।”
 खोन्‍किना निनाम्‍हाङ काफाआ लावादा अ़ङ्‌का अ़खुयाङ्‌कि अ़क्‌तात लेक्‍लेक्‍लेक्‌वाओदा अ़खात्‍ताङ।
हालापाक्‌वा साक्‍स़ङ युक्‍तुङुओ अ़क्‍छा मेत्‍छामा अ़ङ्‌का खाङ।
मो साक्‍स़ङ्‌ओ सात्‌कातात अ़ताङ्‌चि खोन्‍कि दस्‌कातात अ़खुक्‍खाचि म़याआङा,
खोन्‍कि निनाम्‍हाङ सुङ्‌माय़ङ ऩङ्‌चिआ मोसोओ झारा अ़याम भेप्‍लो छाप्‍तायुङ्‌सा।
 मो मेत्‍छामा माक़ल़ङ्‌वा खोन्‍कि हालापाक्‌वा तित हुम्‍साङा,
खोन्‍कि मो हाराक्‌वा,
अ़लुङ छ़ओ लुङ,
खोन्‍कि वाचेत्‍लुङ्‌चिआ मो चोङ्‌सायुङ्‌सा।
मोसाआ अ़छुक्‌दा हाराक्‌वाओ अ़क्‌तात लाङ्‌चोक्‍खुङ क़क्‍तुङु।
मो खुङ मोसोओ पोप्‍मुमाओ झारा चिप्‍माकात्‌ओ अ़अ़त्‍पा य़ङ्‌चिआ भेप्‍तुयुङ्‌सु।
 मोसोओ अ़त़ऱबुप्‌दा अ़क्‌तात ऩङ छाप्‍ताङा।
मोसोओ अ़कोङ्‌दुम्‌ओ अ़तुप्‌य़ङ,
“हेन्‍खामादाओ काचान्‍चामाचिओ खोन्‍कि चिप्‍माकात्‌ओ य़ङ्‌चिओ अ़चुमा तोक्‍पो बेबिलोन!”
 येसुएदा मोचि सोम्‍कुवा म़मुवाओसा मेत्‍छामाआ साकोङ्‌छ़ङ कामुचि सेरुचिओ खोन्‍कि मोसाआ अ़चुह़ दुङुकि सेरुओ खाङ्‌कि अ़ङ्‌का चाअ़त्‍लो अ़दोम्‍ताङ्‌दाङ।
 मो निनाम्‍हाङ काफाआ अ़ङ्‌का अ़सेनाङ,
“खाना देकि त़दोम्‍दायाङ?
मो मेत्‍छामाकिना साक्‍स़ङ्‌ओ सात्‌कातात अ़ताङ खोन्‍कि दस्‌कातात अ़खुक्‍खा याक्‌याङ्‌ओ अ़कोङ्‌दुम खाना खाएत्‍ना।
 खाना त़खाओ मो साक्‍स़ङ अ़क्‍दु ह़ङाङा,
हान मात्‍द़ङ।
हान्‍छाङ मो अ़थेन मात्‍द़ङ्‌ओ हुत्‌दाङ्‌का लालोन खोन्‍कि लुक्‍सि खात।
हेन्‍खामादा कायुङ म़नाचि,
साङ्‌कोओ अ़ऩङ हेन्‍खामा मुन्‍मा बुयादाङ्‌काङा ह़ङ्‌म़ङ्‌ओ छाप्‍लाखादा मान्‍छाप्‌युक,
मोचिआ मो साक्‍स़ङ अ़खाङ्‌कि दोम्‍तुदाचि,
देकिनालो मो अ़क्‍दु ह़ङाङा,
मेन हान मात्‍द़ङ खोन्‍कि मो माय़ङ लाता।
 खाना ओ तुप्‍मा अ़नुवाक खारु दोत।
सात्‌कातात ताङ्‌चि सात्‌कातात भ़ऱचि ओ,
मो दुङ्‌दा मो मेत्‍छामा युङ।
मोचि सात्‌कातात हाङ्‌चिछाङ ओ।
१० पाच्‌कापाङ म़लुक्‍तायुङ्‌सा,
अ़क्‍छा हान्‍छाङ हाङ मुयाङ,
खोन्‍कि नितात मान्‍तायुक।
मो ताकिना थुत्‍मेत्‍लो ओन्‍ङा हाङ मु।
११ मो साक्‍स़ङ,
मो अ़क्‍दु ह़ङाङा,
मेन हान मात्‍द़ङ।
मो आथ्‌कातात्‌ओतात हाङ ओ,
खोन्‍नुछाङ मो सात्‌कापाङ्‌दाओङा अ़क्‍छा ओ,
खोन्‍कि मो लुक।
१२ खाना त़खाओ मो दस्‌कातात खुक्‍खाचि दस्‌कापाङ हाङ्‌चि ओ,
मोचिआ हाङ्‌मुमा मान्‍पुङ्‌अ़युक।
मेन मोचिआ मो साक्‍स़ङ्‌एनान अ़क कोम मो हाङ्‌मुमा पाङ अ़तोक।
१३ मो दस्‌कापाङ हाङ्‌चिओ अ़चुमित्‍चिऩङ अ़क्‌तात्‌ङा मुयाङ,
खोन्‍कि मोचिआ अ़चुसावा खोन्‍कि अ़चुपाङ मो साक्‍स़ङ अ़प़।
१४ मोचि थुबाछाओ अ़चुदेङ्‌सालाप्‍पादा ङेन म़मु,
मेन थुबाछाआ मोचि हाराम़चात्‍तुचि,
देकिनालो खोक्‍को हाङ्‌पाचिओ अ़चुहाङ्‌पा खोन्‍कि हाङ्‌चिओ अ़चुहाङ म़मुयाङ।
साङ्‌चिआ थुबाछा अ़त़ङ मोचि खोक्‍कोसाआ म़बुत्‍तुचिओचिओ खोन्‍कि म़छेन्‍तुचिओचिओ खोन्‍कि सोम्‍कुवा कामुचिओचि ओ।”
१५ निनाम्‍हाङ काफाआ अ़ङ्‌का अ़लोवाङ,
“खाना त़खाचिओ मो चाक्‌वाचि,
मोदा काचान्‍चामा युङ्‌याङ्‌ओ,
मोचि ना म़नाचि,
म़ना मुक्‍लाचि,
रावाचि खोन्‍कि य़ङ्‌चि ओ।
१६ खाना त़खाचिओ मो दस्‌कातात खुक्‍खाचि खोन्‍कि मो साक्‍स़ङ्‌आ मो काचान्‍चामा ऩङाछिरु।
मोचिआ मोएदा युङ्‌याङ्‌ओ झारा अ़ङाप्‍खात खोन्‍कि अ़दाप्‍म़ङ कालाङ्‌द़क अ़मु।
मोचिआ मोसोओ अ़सा अ़चा खोन्‍कि मो मिआ अ़ह़त्‍खान।
१७ निनाम्‍हाङ्‌आ मोचिओ अ़चुसाकोङ्‌वादा मिन्‍माचि म़पाक्‍तुप़चि।
मो मिन्‍माआ मित्‍चिऩङ्‌चि तासुलाचि।
मोचिआ अ़चुओ पाङ साक्‍स़ङ प़मा अ़क्‍छा निएदा म़काङ,
खोन्‌ओसा निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुय़ङ्‌चि म़ताला।
१८ खाना त़खाओ मो मेत्‍छामा तोक्‍पो सहरा ओ,
मोसाआ हेन्‍खामादाओ हाङ्‌चिदा हाङ मु।”