येसुआ लाङ्‌छुक होम्‍मा सारिमाआ लाउओ म़ना अ़नुसाओ
१४
अ़क्‌लेन सावातोम्‍खा-लेन्‌दा येसु फरिसिचिओ अ़क्‍छा बुसुवाओ अ़खिम्‌दा चा-चासि म़खारा।
मोदाओ म़नाचिआ येसु दे-दे च़याङ निकि अ़चोआयुङ्‌साङा।
 येसुओ अ़चुबुदा अ़क्‍छा अ़लाङ-अ़छुक होम्‍मा सारिमाआ लाउओ म़ना युङाङा।
 खोन्‍कि येसुआ य़ङ्‌हुप काचिन्‍पाचिकि फरिसिचि म़सेनुचि,
“सावातोम्‍खा-लेन्‌दा म़ना नुमा आन्‌य़ङ्‌हुप्‌आ म़प़ हे म़प़निन?”
 मेन मोचि देत्‍छाङ मान्‌य़ङ्‌चि,
खोन्‍कि खोसाआ मो कातुक्‌एदा अ़चुछुक अ़युङ्‌साकि अ़नुसा खोन्‍कि मो अ़छुत्‍ताखाइसा।
 खोन्‍कि खोक्‍कोसाआ मोचि म़सेनुचि,
“खानानिन्‌एदाओ साङ्‌आ अ़छा माङ्‌नालो अ़बोयोङ सावातोम्‍खा-लेन्‌दा कुपारिदा धादिनालो मो च़क्‍नि अ़लारुन कि?”
 खोन्‍कि मोचि देत्‍छाङ य़ङ्‌लामा मान्‍ऱचि।
ह्‍युछान्‌यु युङ्‌मादोत
 खोन्‍कि चा-चासि मोदा म़ताओ तावाङ्‌चिआ अ़धुवाचि युङ्‌खा अ़छेन्‍ताओ अ़खाकिना येसुआ मोचि अ़क्‌तात दोय़ङ्‌ला खाम़एत्‍तुचि।
 “खाना सायाकाम्‍माय़ङ चा-चाखादा साङ्‌साङ्‌आ ऩबुत्‌नालो अ़धुवाचिओ अ़चुयुङ्‌खा मान्‍छेन्‍दो।
देकिनालो खानादाङ्‌का ब़द्‍धे सायाहाङ्‌पा म़ना मो चा-चाखादा अ़बुत्‍तायुङ्‌सानालो
 खाना खोन्‍कि तावाङ्‌चि काबुत म़ना ताकि खाना त़लो,
‘ओ म़ना आम्‌युङ्‌खा प़।’
मोन्‍ग़रि खाना लेजोदा त़छुक खोन्‍कि झारादाङ्‌का ह्‍युक्‍को छान्‌यु युङ्‌मादोत।
१० मेन खाना ऩबुत्‌हिदा खाराकि ह्‍युक्‍को छान्‌यु युङा।
मोवात्‍नि त़च़नालो खाना चा काप़ ताकि खोसाआ खाना त़लो,
‘यावा,
अ़धुवाचि युङ्‌खादा खारानिन्‌कि युङानिन।’
मोन्‍ग़रि खानाएनान चा-चासि कायुङ्‌चि झारासोओ अ़चुबुदा खाना साया त़तोक्‍तु।
११ देकिनालो साङ आप्‍पि झोन्‍नान्‍चिन,
मो सिम,
खोन्‍कि साङ आप्‍पि सिम्‍नान्‍चिन,
मो झोन।”
१२ खोन्‍कि येसुआ चा काप़ म़ना अ़लोवा,
“खाना अ़खोलेन्‌ओ माङ्‌नालो अ़नाम्‍प़क्‌ओ चा त़प़चिहिदा आम्‌यावाचि,
आम्‍द़क्‍छा बुवाचि,
आम्‍दाक्‍मित्‌चि माङ्‌नालो कातोक तेन्‍पाङ्‌चि मान्‍बुत्‌दोचि।
मोवात्‍नि त़च़नालो मोचिआ खानाछाङ अ़फान्‌दा ऩबुत्‌कि ऩलाछोत।
१३ मेन खाना चा त़प़चिहिदा मान्‍तोक्‍कादा,
पेसोला,
एक्‍सोक्‌वा खोन्‍कि दोप्‍म़क्‌चि बुत्‍तुचि,
१४ खोन्‍कि खाना आसिखा त़तोक्‍तु।
मोवात्‍नि त़च़नालो मोचिआ खाना अ़फान्‌दा चा प़मा ऩऱनान,
मेन आदेङ साम्‌योक्‍मिचि म़स़दाओदाङ्‌का म़लाखोन्‍लोन्‌हिदा खाना ओसोओ सिरिफा त़तोक्‍तु।”
अ़धिवा खाबाचाओ दोय़ङ्‌ला
१५ खोक्‍कोएनान चा-चाखादा म़युङाकि कायुङ्‌चिदाङ्‌का अ़क्‍छाआ ओ य़ङ एनुकि येसु लो,
“निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुहाङ्‌होन्‌दा खाबाचा चामा कातोक म़ना आसिखा कातोक ओ!”
१६ मेन येसुआ मो अ़लोवा,
“अ़क्‍छा म़नाआ अ़क्‌तात अ़धिवा खाबाचा चुम्‍सु,
खोन्‍कि खोसाआ ब़द्‍धे तावाङ्‌चि बुत्‍तुचि।
१७ खोन्‍कि सायाकाम्‍मा खाबाचा चुम्‍साचिआकिना खोसाआ बुत्‍तुचिओ तावाङ्‌चि बुत्‍सि अ़हारुक छुत्‍तु,
‘बानानिन,
झारा सामा चुम्‍सायुङ्‌सा।’
१८ मेन मोचिआ अ़क्‍निवाको सोज्‍जेओ अ़ऩङ मुमा अ़पुङ्‌सा।
बुयाओसाआ खो लो,
‘अ़ङ्‌का अ़क्‍चिलोक व़क खिरुङ्‌युङ्‌सुङ,
खोन्‍कि अ़ङ्‌का मो खाङ्‌सि खात्‍माङादोत्‌याङ।
अ़ङ्‌का बान्‍मा अ़ऱऩङ।
लेत्‍निप़नि।’
१९ नितात्‍साआ लो,
‘अ़ङ्‌का पाच्‌काकाम बोयोङ्‌चि खिरुङ्‌युङ्‌सुङ्‌च़ङ,
अ़ङ्‌का मोचि चिन्‍सि खात्‍ङाङा।
अ़ङ्‌का बान्‍मा अ़ऱऩङ।
लेत्‍निप़नि।’
२० नितात्‍साआ लो,
‘अ़ङ्‌का सायाकाम्‍साङ्‌युङ्‌साङ,
खोन्‌ओसा अ़ङ्‌का बान्‍मा अ़ऱऩङ।’
२१ खोन्‍कि अ़हारुक लासाबानाकि अ़हाङ्‌पा ओ य़ङ खाएत्‍तु।
खोन्‍किना खिम्‍हाङ्‌पाओ अ़चुमाइसुङ्‌कारा खोन्‍कि अ़हारुक लो,
‘मुलो लाम्‌चिदा खोन्‍कि अ़चुप्‍पो लाम्‌चिदा च़क्‍नि खाराकि मान्‍तोक्‍कादा,
पेसोला,
दोप्‍म़क खोन्‍कि एक्‍सोक्‌वाचि ओदा तारुचि।’
२२ खोन्‍कि अ़हारुक्‌आ लो,
‘हाङ्‌पो,
खानानिन त़लोनिवात्‍नि काचि लिसायुङ्‌सा,
खोन्‍कि हान्‍छाङ मोदा युङ्‌खा याक्‌याङ।’
२३ खोन्‍किना अ़हाङ्‌पाआ अ़हारुक लो,
‘सहरा बुङ्‌खालिप्‍पाओ मुलो लाम्‌चिदा खोन्‍कि अ़चुप्‍पो लाम्‌चिदा खाराकि म़नाचि राकाङ्‌थेत्‍नि तारुचिकि अ़ङ्‌खिम भेप्‍ने।
२४ अ़ङ्‌का खाना लोना,
बुया बुत्‍माय़ङ म़नाचिएदाङ्‌का साङ्‌आछाङ अ़ङ्‌खाबाचा छेम्‍मा ऩतोक्‍तुन।’”
येसु काखेङ्‌चिआ छोन्‍मादोत्‌ओ अ़लुङ
२५ म़नाचिओ अ़धिवाङ मुक्‍ला येसुएनान म़खाराङा,
खोन्‍कि खोक्‍कोसाआ म़हुसान्‍चिन्‌कि मोचि म़लोचि,
२६ “साङ अ़ङ्‌काएदा ता,
खोन्‍कि अ़पा,
अ़मा,
अ़खिम्‍हाङ्‌मा,
अ़छाचि,
अ़द़क्‍छाबुवाचि,
अ़नानिछाचि खोन्‍कि आप्‍पिओ अ़ह़ङ्‌म़ङ अ़ङ्‌कादाङ्‌का च़लोक सोमातुक्‍तु,
मो अ़ङ्‌काखेङ लिमा अ़ऱनिन।
२७ खोन्‍कि साङ्‌आ aअ़क्रुस खुयु खोन्‍कि अ़ङ्‌का अ़त़ङ्‌ऩङ,
मो अ़ङ्‌काखेङ लिमा अ़ऱनिन।
२८ खानानिन्‌दाङ्‌का साङ्‌आ अ़क्‌तात तुङ मुमानि मिन्‌याङ्‌नालो मो तुङ मुमाओ फेक्‌वाआ लात्‍तु हे अ़लात्‍तुन निकि दि मोसाआ बुया युङ्‌कि अ़चाम्‍सुन्‍खान कि?
२९ मोवात्‍नि मान्‍च़माङ मोसाआ अ़छ़ङ युङ्‌सुकि चिन्‍मा अ़ऱन्‌नालो काखाङ झारासा ओवात्‍नि य़ङ्‌याङ्‌सा मो सुङ्‌मा अ़पुङ,
३० ‘ओ म़नाआ मुमाना पुङ्‌सु,
मेन चिन्‍मा मान्‍ऱदो।’
३१ माङ्‌नालो अ़क्‍छा हाङ नि हाङ्‌एनान ङेन मुसि खात्‌हिदा खोएनान म़याक्‌याङ्‌ओ दस हजाराकापाङ रात्‍खामिचिआ मोसोओ अ़देङ्‌सालाप्‍पादा ङेन मुसि म़ताओ बिस हजाराकापाङ रात्‍खामिचिएनान म्‍हुमा ऱङा हे अ़ऱऩङ निकि दि बुया युङ्‌कि अ़मित्‍तुन्‍खान कि?
३२ मो छोमा अ़ऱनिनिन्‌नालो मो नि हाङ अ़थाया युङ्‌याङ्‌हिदाङा तोङ्‌माय़ङ सेइसि हाङ्‌य़ङ काखुन छुत्‍तु।
३३ खोन्‌ओसा झारा आम्‍नुओ सामाचि त़छिरिमिन्‍चिन्‌नालो साङ्‌छाङ अ़ङ्‌काखेङ लिमा त़ऱन्‍मिन।
अ़लुमा माखाराओ युम
३४ युम अ़नुवाक ओ,
मेन युम्‌ओ अ़लुमा माखात्‌नालो मो दिसाआ युम्‍पाक्‍पाक्‌वा खाना लामामुमा त़ऱ?
३५ ओ ना बाखाओ निकि काचि मु,
ना म़लाओ निकि काचि मु,
दिदाछाङ अ़काचि अ़मेत्‍तुन्‌ओसा बुङ्‌खाया वेत्‍खान।
साङ्‌को अ़एन्‍खा नाबाक याक्‌याङ मोसाआ एनुने!”
लुका १४:१-२४
लुका १४:२५-३५