निनाम्‍हाङ ब़क्‍खाखिम्‌ओ अ़लुक्‍मा खाअ़लुसाओ
१३
येसु निनाम्‍हाङ ब़क्‍खाखिम्‌दाङ्‌का म़लोन्‍ताङाहिदा अ़चुकाखेङ्‌चिदाङ्‌का अ़क्‍छाआ खोक्‍को लो,
“खानुम,
काचिन्‍पो!
देम म़दोम्‍दाओ लुङ्‌ताक्‌चि,
खोन्‍कि देम खान्‍म़नुयाङ्‌ओ खिम्‌चि!”
 खोन्‍किना येसुआ अ़लोवा,
“ओ अ़धिवाङ खिम्‌चि खाना त़खाङुचि माआङ?
अ़क्‌तात लुङ्‌ताक्‌दुङ्‌दु नितात लुङ्‌ताक अ़याक्‍निन्‍लो ओचि झारा म़भुङ्‌खान!”
 येसु निनाम्‍हाङ ब़क्‍खाखिम्‌ओ अ़बुदाओ जैतुन भ़ऱदु म़युङा,
मोन्‍ग़रि पत्रुस,
याकुब,
युहन्‍ना खोन्‍कि अन्‍द्रियास म़ताकि सुकुलादा अ़सेना।
 “आन्‍कान्‍का लोनि,
ओ य़ङ्‌चि देम्‍खा म़लि?
खोन्‍कि ओ झारा य़ङ्‌चि लिमा म़मुयाङ्‌हिदा दि-दि बुन्‌चि म़लि?”
 खोन्‍कि येसुआ मोचि म़लासुलोचि,
“चाप्‍चेत्‍तानिन्‍चिन,
साङ्‌आछाङ खानानिन ऩथेम्‍सिमिन्‍ने।
 देकिनालो ब़द्‍धे म़नाचि अ़ङ्‌ऩङ्‌दा ‘अ़ङ्‌का ख्रिस्‍त ओ!’
नि य़ङ्‌सा म़ता।
खोन्‍किना ब़द्‍धे म़नाचि म़थेम्‍सुचि।
 खानानिन्‌आ च़क्‍चिदात्‍नि म़लियाङ्‌ओ ङेन्‌चि खोन्‍कि अ़थाह्‍तात्‍नि लिमा मुयाङ्‌ओ ङेन्‍चिओ य़ङ्‌खान्‌चि त़एनुम्‍च़म्‌हिदा मान्‍क़दानिन।
खानुम,
ओ झारा य़ङ्‌चि लिमाङादोत,
मेन अ़लुक्‍मा तामा ना हान्‍छाङ युङ्‌याङ।
 देकिनालो रावाओ अ़देङ्‌सालाप्‍पादा रावाङा पुक्‍लोन,
खोन्‍कि हाङ्‌होन्‌ओ अ़देङ्‌सालाप्‍पा हाङ्‌होन पुक्‍लोन।
झारादात्‍नि लुत्‍लिचि म़खात,
खोन्‍कि स़ङ्‌साक्‌वाचि म़लु।
मेन ओचि ना छातोक्‍मा दुखाओ अ़पुङ्‌मान्‍चिन ओन्‍ङा ओ।
 मेन खानानिन चाप्‍चेत्‍तानिन्‍चिन,
देकिनालो म़नाचिआ खानानिन छ़ङ्‌छेन्‍खाचिदा ऩखात्‍तिन,
खोन्‍कि मोचिआ अ़चुओ यावायोक्‍खिम्‌चिदा य़हुप ऩपाक्‍तिन।
खानानिन अ़ङ्‌का कात़ङ्‌चिओसा हाङ्‌कामुचिओ खोन्‍कि हाङ्‌चिओ अ़चुबुदा मोचि सालुम्‍स़ङ प़सि त़एविन।
१० खोन्‍कि बुया झारा रावाचि नुय़ङ्‌खान खाएत्‍माचिदोत।
११ मोचिआ खानानिन ऩलाविन खोन्‍कि सेन्‍खादा ऩतारिन मोन्‍ग़रि दे य़ङ्‌माओ निकिना बुयाङा मिन्‍राक मान्‍मुदानिन।
मेन मोन्‍ग़रि खानानिन दि निनाम्‍हाङ्‌आ ऩलोन मो चेवानिन,
देकिनालो काचेप खानानिन माआङ,
मेन सेङ्‌लावा ओ।
१२ अ़द़क्‍छाआ अ़द़क्‍छाङा लाप्‍मेत्‍तुकि सेत्‍मेत्‍तु,
खोन्‍कि अ़पाआ अ़छा,
खोन्‍कि अ़चुछाचि अ़चुमा पाचिओ अ़चुदेङ्‌सालाप्‍पादा म़पुक्‍लोन्‌कि सेत्‍म़मेत्‍तुचि।
१३ अ़ङ्‌का कात़ङ्‌चिओसा झारासा खानानिन ऩङाऩछिरिन।
मेन साङ आदेङ्‌तारि साकोङ्‌छ़ङ मुयुङ,
मो लेन।
क़माकात्‍तुओ दुखाओ अ़तुक्‌वा
१४ मेन खानानिन्‌आ कालुक चिप्‍माकात्‍तुओ खादा एप्‍मा मान्‍नुयाङ्‌ओ मोदा एप्‌याङ्‌ओ त़खाम,
(काखिप्‌आ तुप्‍तुने) खोन्‍किना खा-खाक्‍कोचि यहुदियादा म़युङ्‌याङ,
मोचि भ़ऱचिदुत्‍नि म़फुङ्‌ने।a
१५ साङ खिम्‌ओ अ़छोङ्‌छान्‌दु याक्‌याङ,
मो ह्‍युना अ़धानिन्‍ने माङ्‌लो अ़खिम्‌दाओ अ़खाम्‍माखुयाचि लासि अ़खिम्‌हुत्‌दा अ़वाङ्‌निन्‍ने।
१६ साङ व़क्‌दा युङ्‌याङ,
मो अ़बोप्‍खु लासिछाङ अ़लानिन्‍खात्‍निन्‍ने।
१७ मोन्‍ग़रि बुक्‍खुन्‍दि मेत्‍छामाचि,
खोन्‍कि उन्‍दादाओ नुनु नुवासि कादुङ छामाचि देम चाअ़त्‍लो म़लि!
१८ चुङ्‌हिप्‌दा ओवात्‍नि अ़लिनिन्‍ने निकिना खानानिन निनाम्‍हाङ्‌एदा यामारानिन।
१९ देकिनालो मो लेन्‍चिदा ओवाको तोक्‍पो अ़चाअ़त्‍मा लि,
मो निनाम्‍हाङ्‌आ हेन्‍खामा अ़मुयाओ अ़पुङ्‌चिपुक्‌दाङ्‌का आइमित्‌तारि मान्‍लियुक खोन्‍कि देम्‍खाछाङ अ़लानिन्‍लिनिन।
२० हाङ्‌पा निनाम्‍हाङ्‌आ मो लेन्‌चि मान्‍दुन्‍म़दोचिओ खाङ्‌दे साङ्‌छाङ ह़ङ्‌मा मान्‍ऱचिओ।
मेन म़छेन्‍तुचिओ म़नाचिओ निम्‍पाङ निनाम्‍हाङ्‌आ मो लेन्‌चि म़दुइसुचि।
२१ खोन्‍किना खा-खाक्‍कोसाआ ‘खानुम!
ख्रिस्‍त ना ओदा म़युङ्‌याङ!’
माङ्‌लो ‘खानुम!
मोदा म़युङ्‌याङ!’
नि ऩलोन्‌नुछाङ मो साकोङ्‌छ़ङ मान्‍मुदानुम।
२२ देकिनालो सोज्‍जेओ ख्रिस्‍तचि,
खोन्‍कि सोज्‍जेओ निनाम्‍हाङ्‌य़ङ खाकालुचि म़लोन,
खोन्‍कि लिमा ऱनालो छेन्‍माय़ङ्‌चिछाङ थेम्‍माखात्‍माचि निम्‍पाङ बुन्‌चि खोन्‍कि म़दोम्‍दाओ काचिचिछाङ म़मुचि।
२३ खोन्‌ओसा चाप्‍चेत्‍तानिन्‍चिन!
अ़ङ्‌का खानानिन झारा य़ङ बुयाङा लोनाचिन्‍नायुङ्‌नानिन।
येसु म़लाय़
२४ मेन मो तोक्‍पो अ़चाअ़त्‍मा लेन्‌चि म़चिन्‌किना नाम कुन्‍चियाधेक्‍धेक लि,
खोन्‍कि लादिप्‍माआ अ़साम अ़प़न।
२५ खोन्‍कि साङ्‌केन्‍माचि नाम्‍छ़ऱदुङ्‌का म़धा,
खोन्‍कि नाम्‍छ़ऱदुओ सावाचि म़ङाङ्‌खात।
२६ खोन्‍किना म़नाओ अ़छा तोक्‍पो सावा खोन्‍कि साम्‌एनान य़वारिदा य़याङ्‌ओ झारासाआ अ़खाङ।
२७ खोन्‍कि खोक्‍कोसाआ निनाम्‍हाङ काफाचि म़छुत्‍तुचिकि झारा हेन्‍खामादाओ खोन्‍कि नाम्‍छ़ऱदु अ़क्‍च़क्‌दाङ्‌का नि च़क्‌तारिओचि झारादात्‍निओ निनाम्‍हाङ्‌आ म़छेन्‍तुचिओचि म़कोउचि।
वासिताङ्‌ओ दोय़ङ्‌ला
२८ हान वासिताङ्‌दाङ्‌का दोय़ङ्‌ला चिन्‍तानिन्‍चिन।
ओसोओ अ़खेक्‌चि नोत्‍चिचिवा म़लिकि अ़ऩङ्‌वा अ़बाक्‌वाचि पाक्‍तुचिहिदा उप्‍लाक्‌वा लोन्‍मा मुयाङ निकिना खानानिन्‌आ त़सिन्‍तुम।
२९ मोवात्‍निङा,
खानानिन्‌आछाङ ओ झारा य़ङ्‌चि त़खाम्‍च़म,
खोन्‍किना खोक्‍को च़क्‌दाङा लाप्‍तिखोप्‌दा म़युङ्‌याङ निकिना त़सिन्‍तुम।
३० अ़नुछ्‍या अ़ङ्‌का खानानिन लोनानिन,
ओ झारा य़ङ्‌चि मान्‍तालामाङ ओ दुङ अ़लुक्‍निन्‍खात्‍निन।
३१ निनाम्‍मा खोन्‍कि हेन्‍खामा लुक्‍खात,
मेन अ़ङ्‌य़ङ देम्‍खाछाङ अ़लुक्‍निन्‍खात्‍निन।
चुम्‍सान्‌युङ्‌सानिन्‍चिन
३२ मेन मो लेन माङ्‌लो ग़रिओ अ़तुक्‌वादा साङ्‌आछाङ अ़सिन्‍तुन्‌योन,
ना निनाम्‍मादुओ निनाम्‍हाङ काफाचिआ ना निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़छाआङा,
मेन निनाम्‍हाङ पापाआ ओन्‍ङा अ़सिन्‌याङ।
३३ खोन्‌ओसा चाप्‍चेत्‍तानिन्‍चिन!
चुम्‍सानिन्‍चिन!
देकिनालो मो ग़रि देम्‍खा ता ओ खानानिन त़सिन्‍तिमिन्‌येन।
३४ ओ ना अ़क्‍छा म़नाआ अ़हारुक्‌चि अ़खिम्‌दाओ झाराकापाङ मोसाआ मुमायु काचिओ पाङ प़दाचिकि लाप्‍तिखोप काहुङ चाप्‍चाप्‍चाप्‌वा युङानि लोदाकि कोइसि खारिन्‌वात्‍नि ओ।
३५ खोन्‌ओसा चाप्‍चाप्‍चाप्‌वा युङानिन!
देकिनालो खिम्‍हाङ्‌पा देम्‍खा लाता खानानिन त़सिन्‍तिमिन्‌येन।
खो ना अ़नाम्‍प़क्‍साऱङ,
अ़दाक्‌वा खाखुत,
वापापा ओक्‍मादा माङ्‌लो अ़वाय़ङ लामातामा ऱ।
३६ खोन्‍कि म़प्‍च़क़क्‌दा म़तादिनालो खोसाआ खानानिन त़इम्‍सिन्‌येन्‌ओ त़धिरिमिन्‍ने!
३७ अ़ङ्‌का खानानिन दे लोनानिन,
अ़ङ्‌का झाराकापाङ लोनानिन,
चाप्‍चाप्‍चाप्‌वा युङानिन!”