यरुसलेम्‌दा येसु साऩङ्‌वा मेत्‍माय़ङ
२१
येसु खोन्‍कि मोचि यरुसलेम्‌ओ अ़च़क्‌दा जैतुन भ़ऱओ बेथफागेदा म़ताला।
खोन्‍कि येसुआ ह़वाङ अ़चुकाखेङ्‌पाचि ओवात्‍नि म़लोचिकि बुया म़छुत्‍तुखाइसुचि,
 “खानाचि मो ह्‍याक्‍को तेन्‌या खाराचि।
मोदा त़ताचिलाचिङ्‌चिवा खानाचिआ अ़क्‌तात गधा खोन्‍कि अ़छा छुम्‍चिङ्‌चिओ त़धित्‍चुचि।
मोचि हुराचुचिन्‌कि अ़ङ्‌काएदा बात्‍ताचुचि।
 खा-खाक्‍कोसाआ खानाचि दे-दे ऩलोचिनालो,
‘हाङ्‌पा ओ ओन्‍ग़रिङा दोत्‌याङ’नि लोवाचु खोन्‍कि खोसाआ मोन्‍ग़रिङा ऩप़चिबान्‍चि।”
 ओ ना निनाम्‍हाङ्‌य़ङ खाकालुचिलाम्‍पा म़चेवाओ य़ङ तालाने निम्‍पाङ लिसाओ,
 “सियोन्‌दा कायुङ म़नाचि ओ,
खानुम,
आम्‍नुओ हाङ खानानिन्‌एदा,
सिम्‍नान्‍चिन्‍सा,
गधा धुङ्‌दा म़वाङ्‌कि,
गधाओ अ़क्‌तात अ़छादुङ्‌दुङ्‌का म़तायाङ।”a
 काखेङ्‌पाचि खाराचि खोन्‍कि येसुआ मोचि लोचिओवा चुवाचि।
 मोचिआ गधा खोन्‍कि मोसोओ अ़छा अ़ताराचु खोन्‍कि मोसोओ अ़दुङ्‌दु अ़चुतित्‌चि अ़थ़क्‍तापुवा,
खोन्‍कि येसु मो दुङ्‌दा म़युङा।
 म़ना मुक्‍लादाओ ब़द्‍धेसाआ अ़चुतित्‌चि लाम्‌दा अ़थ़क्‍तापुवा,
खोन्‍कि निचिआ स़ङ्‌ताङ्‌ओ अ़खाङ्‌चि अ़धेराकि लाम्‌दा अ़थ़क्‍तापुवा।
 खोन्‍कि येसुओ अ़चुबुदा काखात्‌चि खोन्‍कि अ़चुदेङ्‌दा कात़ङ्‌चि,
म़पारा,
“दाउद्‌ओ अ़छा होसन्‍ना!
साङ हाङ्‌पा निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुऩङ्‌दा म़ता,
खोक्‍को निनाम्‍हाङ्‌आ आसिखा अ़प़ने!b
होसन्‍ना,
निनाम्‍मादु कायुङ्‌ओसोओ अ़चुऩङ लोङ्‌ने!”
१० येसु यरुसलेम्‌दा म़ताला,
खोन्‍कि झारा सहरादा अ़चुचोङ्‌माङ काराकि म़नाचिआ सेन्‍मा अ़पुक्‍ता,
“ओक्‍को साङ ओ?”
११ म़ना मुक्‍लादाओचिआ अ़लासालोवा,
“ओ गालिल्‌दाओ नासरत्‌दाङ्‌का म़ताओ निनाम्‍हाङ्‌य़ङ खाकालु येसु ओ।”
येसु निनाम्‍हाङ ब़क्‍खाखिम्‌दा
१२ येसु निनाम्‍हाङ ब़क्‍खाखिम्‌दा म़वाङाकि झारा काइन-काखित्‌चि ऱमाखान्‍मा म़पुक्‍तुचि।
खोक्‍कोसाआ फेक्‌वा काबात्‍चिओ अ़चुतेबलाचि खोन्‍कि परेवा काइन्‌चिओ अ़चुयुङ्‌खाचि म़लिम्‍सुखाइसुप़चि।
१३ खोक्‍कोसाआ मोचि म़लोचि,
“साम्‍कालिन्‌दा ओवात्‍नि छाप्‍तायुङ्‌सा,
‘अ़ङ्‌खिम यामात्‍खा खिम लि।’
मेन खानानिन्‌आ ना अ़ङ्‌खिम काङाप्‍खात्‌चिओ अ़चुबुक्‍ताङ त़मुम्‌युङ्‌सुम।”c
१४ दोप्‍म़क्‌चि खोन्‍कि पेसोलाचि निनाम्‍हाङ ब़क्‍खाखिम्‌दा येसुएदा म़ता,
खोन्‍कि खोक्‍कोसाआ मोचि म़नुसुचि।
१५ मेन मोन्‍ग़रि मुलो काब़क्‍पाचि खोन्‍कि य़ङ्‌हुप काचिन्‍पाचिआ खोक्‍कोसाआ अ़मुवाओ म़दोम्‍दाओ काचिचि अ़खा,
खोन्‍कि छाचिआ ब़क्‍खाखिम्‌दा “दाउद्‌ओ अ़छा होसन्‍ना!”
नि य़ङ्‌सा म़पाराङाओ अ़एना,
खोन्‍किना मोचिओ अ़चुमाइसुङ कारा।
१६ खोन्‍कि मोचिआ येसु अ़लोवा,
“त़एनुम्‌योम,
ओचि दे म़य़ङ्‌याङ?”
खोन्‍कि येसुआ मोचि म़लासुलोचि,
“उवा,
एनुङ्‌योङ!
दि खानानिन्‌आ साम्‍कालिन्‌दा मान्‍खिप्‍त़युक्‍तुम?
ओवात्‍नि य़ङ्‌याङ,
‘छाचि खोन्‍कि ओम्‍पिवा कादुङ नुनुचिओ अ़चुदोलाम्‍पा,
खानानिन्‌आ झारा ऩङ्‌चोन्‍मा त़लोइसुम्‌युङ्‌सुम।’”d
१७ खोन्‍किना मोचि म़छिरुदोचिकि सहरादाङ्‌का म़लोन्‍ता,
खोन्‍कि बेथानिया म़खाराकि मोदा म़याआ।
वासिताङ युलाओ
१८ अ़वाय़ङ सहरादात्‍नि म़लासाङाहिदा येसु साम़सुवा।
१९ लाम्‌ओ अ़च़क्‌दा खोक्‍कोसाआ अ़क्‌ताङ वासिताङ अ़खा।
खोन्‍किना खोक्‍को मो वासिताङ्‌दा अ़सिवा धिरुङ्‌हे निकिना खाङ्‌सि म़खारा,
मेन मोदा अ़बाक्‌वाचिदाङ्‌का नि दित्‍छाङ मान्‍धित्‌अ़दा।
खोन्‍कि खोक्‍कोसाआ मो अ़लोवा,
“हान्‌दाङ्‌का खाना देम्‍खाछाङ आम्‍सिवा अ़सिनिन्‍ने!”
खोन्‍कि मो वासिताङ मोन्‍ग़रिङा युलाखारा।
२० मो अ़खाकि काखेङ्‌पाचि दोम्‍दायाङ्‌सा म़य़ङा,
“ओ वासिताङ देत्‍नि ओन च़क्‍नि युलाखारा?”
२१ खोन्‍कि येसुआ अ़चुकाखेङ्‌पाचि म़लोचि,
“अ़नुछ्‍या,
अ़ङ्‌का खानानिन लोनानिन,
खानानिन्‌एदा साकोङ्‌छ़ङ याक्‌याङ खोन्‍कि मान्‍केङ त़मुन्‍मिन्‌नालो अ़ङ्‌का वासिताङ देत्‍नि मुङ मोदाङ्‌का च़लोक खानानिन मुमा त़ऱम।
मोन ओन्‍ङा माआङ,
मेन ‘ओ भ़ऱ आप्‍पि धेलान्‍चिन्‌कि धियाङ्‌वामादा धा’नि त़लोम्‌नालो मोवात्‍निङा लि।
२२ साकोङ्‌छ़ङ त़मुन्‍कि खानानिन यात़मारिन खोन्‍कि दि त़दोरुम मो खानानिन त़तोक्‍तुम।”
येसुओ अ़चुपाङ्‌ओ अ़तुक्‌वादा सेन्‍माय़ङ
२३ खोक्‍को निनाम्‍हाङ ब़क्‍खाखिमदा म़वाङा,
खोन्‍किना खोक्‍कोसाआ म़चिन्‍तुङुचिहिदा मुलो काब़क्‍पाचि,
म़नाचिओ अ़चुअ़धुवाचि खोक्‍कोएदा म़ता खोन्‍कि खोक्‍को अ़सेना,
“साङ्‌कोओ अ़पाङ्‌आ खानानिन ओ काचिचि त़मुम्‌योम्‍च़म,
खोन्‍कि साङ्‌आ खानानिन ओ पाङ ऩप़न?”
२४ येसुआ मोचि म़लासुलोचि,
“अ़ङ्‌काछाङ खानानिन अ़क्‌तात य़ङ सेन्‍नानिन।
अ़ङ्‌का सेन्‍नानिन्‌ओ य़ङ त़छोत्‍ङाऩङ्‌नालो अ़ङ्‌का खाक्‍को पाङ्‌आ ओ काचिचि मुङ्‌योङ्‌च़ङ,
मो खानानिन खाएत्‍नानिन।
२५ युहन्‍नाआ बप्‍तिस्‍मा प़मा पाङ खादाङ्‌का तोक्‍तु ओ?
निनाम्‍हाङ्‌दाङ्‌का हे म़नादाङ्‌का?”
मोचि अ़क्‍छा निएदा दुम म़छ़रा,
खोन्‍कि म़य़ङा,
“आन्‍कान निनाम्‍मादुङ्‌कानि य़ङिन्‌नालो ‘खोन्‍नालो खानानिन देकि साकोङ्‌छ़ङ मान्‍मुत़दोम?’
नि खोसाआ म़सेन।
२६ ‘म़नादाङ्‌का’नि आन्‍कान य़ङिन्‌नालो म़ना मुक्‍लाचि किरुम्‌योम्‍च़ङ।
देकिनालो झारा म़नाचिआ युहन्‍ना निनाम्‍हाङ्‌य़ङ खाकालुनि अ़मित्‌याङ।”
२७ खोन्‌ओसा मोचिआ येसु अ़लासालोवा,
“आन्‍कान्‍का अ़सिन्‍तिमिन्‍का।”
खोन्‍कि येसुआ मोचि म़लोचि,
“अ़ङ्‌काछाङ खाक्‍को पाङ्‌आ ओ काचिचि मुङ्‌योङ्‌च़ङ,
मो खानानिन अ़लोनान्‍निमिन।”
ह़वाङ दुवाछाचि
२८ येसुआ म़सेनुचि,
“खानानिन दे त़मिनिन्‌येन?
अ़क्‍छा म़नाओ ह़वाङ अ़दुवाछा छाचि युङाङाचि।
खोसाआ कुम्‍पा अ़छाएदा खाराकि लो,
‘अ़ङ्‌छा ओ,
खाराकि आय़ अ़ङ्‌को अङ्‌गुराखादा काचि मुवा।’
२९ मोसाआ लासुलो,
‘अ़ङ्‌का अ़खात्‍ऩङ।’
मेन आदेङ अ़मिन्‍मा फान्‍तुकि खारा।
३० खोन्‍किना नितात्‌एदा खाराकि खोसाआ मोवात्‍निङा लो।
मोसाआ लासुलो,
‘अ़ङ्‌का खात्‍ङा,
आपो।’
मेन खो मान्‍खात।
३१ हान ओ ह़वाङ्‌एदाओ खाक्‍कोसाआ अ़चुपापाओ अ़मिन्‍मावा चुवा?”
बुसुवाचिआ अ़लासालोवा,
“कुम्‍पाआ।”
येसुआ मोचि म़लोचि,
“अ़नुछ्‍या,
अ़ङ्‌का खानानिन लोनानिन,
दाम्‍दु कालात्‌चि खोन्‍कि काचान्‍चाचि खानानिन्‌दाङ्‌का बुया निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुहाङ्‌होन्‌दु म़वाङ।
३२ देकिनालो युहन्‍ना खानानिन्‌एदा साम्‌योक लाम खाङ्‌मेत्‍सि ता,
मेन खानानिन्‌आ खोएदा साकोङ्‌छ़ङ मान्‍मुत़दोम।
मेन दाम्‍दु कालात्‍चिआ खोन्‍कि काचान्‍चाचि खोएदा साकोङ्‌छ़ङ म़मुवा।
खानानिन्‌आ मो त़खाम्‌किछाङ आम्‍नुओ मिन्‍मा मान्‍लात़दोम,
खोन्‍किना खोएदा साकोङ्‌छ़ङ मान्‍मुत़दान।”
अङ्‌गुराखा खोन्‍कि व़क काचात्‌चि
३३ “नि दोय़ङ्‌ला एनानुम।
अ़क्‍छा व़क कातोक म़ना युङाङा,
खोसाआ अ़क्‌तात अङ्‌गुराखा पाउ।
खोन्‍कि खोसाआ अङ्‌गुराखाओ ऱङ्‌कोप्‍नि उप्‍तु,
खोन्‍कि मोदा अङ्‌गुरा खोक्‍खा अ़क्‌तात होक्‍लुम तु,
खोन्‍कि अ़क्‌तात खा-खाङ्‌का तुङ मु।
खोन्‍किना मो अङ्‌गुराखा हामाचामादा काचि कामुचि प़दोचिकि खो प़न्‍था खारा।
३४ अङ्‌गुरा तुमाओ ग़रि खोसाआ अ़हारुक्‌चि अङ्‌गुराओ अ़लोक लासि अ़व़क काचात्‌चिएदा छुत्‍तुचि।
३५ मेन अ़व़क काचात्‌चिआ खोसोओ अ़काफाचि म़लाउचिकि अ़क्‌तात अ़ब़ङ्‌सा,
नितात अ़सेरा,
खोन्‍कि नितात लुङ्‌आ अ़वेरा।
३६ खोन्‍किना खोसाआ बुयाओदाङ्‌का च़लोक अ़हारुक्‌चि खाइसुचि,
खोन्‍कि अ़व़क काचात्‌चिआ मोचिछाङ मोत्‍निङा म़मुचि।
३७ ‘अ़ङ्‌छा ना मोचिआ साया अ़मेत’नि मिनाकि आदेङ्‌ओदु खोक्‍कोसाआ मोचिएदा अ़चुछा अ़छुत्‍ता।
३८ मेन अ़व़क काचात्‌चिआ अ़चुछा अ़खाकि अ़क्‍छा निएदा म़य़ङा,
‘ओ ना व़क्‌ओ पाङ्‌कातोक ओ।
बानानिन,
आन्‍कान मो सेरुम्‍ने,
खोन्‍कि आन्‍कान पाङ्‌कातोक लिसिन!’
३९ खोन्‍किना मोचिआ मो अ़लावा खोन्‍कि अङ्‌गुराखादाङ्‌का बुङ्‌खाया अ़सारा खात्‍ताकि अ़सेरा।
४० खोन्‌ओसा,
अङ्‌गुराखाओ अ़हाङ्‌पा देम्‍खा लाता,
खोन्‍कि खोक्‍कोसाआ मो व़क काचात्‌चि दे मुचि?”
४१ मोचिआ खोक्‍को अ़लासालोवा,
“खोसाआ मो अ़अ़त्‍पा म़नाचि चाअ़त्‍लो म़सेरुचि,
खोन्‍कि अङ्‌गुराखा नि व़क काचात्‌चि म़प़चि,
साङ्‌आ अङ्‌गुराओ अ़लोक खो अ़ग़रिदा अ़प़।”
४२ येसुआ मोचि म़सेनुचि,
“साम्‍कालिन्‌दा छाप्‌याङ्‌ओ ओ य़ङ खानानिन्‌आ मान्‍खिप्‍त़युक्‍तुम?
‘खिम कामुचिआ अ़काचि मात्‍द़ङ्‌ओ निकिना ऩङाअ़छिराओ लुङ्‌ताक,
मो खुचुरोङ्‌दाओ मुलो लुङ्‌ताक म़लिसायुङ्‌सा।
ओ हाङ्‌पाआ अ़मुवाओ,
खोन्‍कि ओ आन्‍खाङ्‌मादा म़दोम्‍दाओ मुयाङ!’e
४३ खोन्‌ओसा अ़ङ्‌का खानानिन लोनानिन,
निनाम्‍हाङ्‌ओ अ़चुहाङ्‌होन खानानिन्‌एदाङ्‌का ङाप,
खोन्‍कि अ़क्‌तात ओवाको रावा प़,
साङ्‌आ नुलोक अ़सिवा सिसु।
४४ खोन्‍कि साङ मो लुङ्‌ताक्‌दा धा,
मो योकोचेम्‍पा लि,
खोन्‍कि साङ्‍एदा मो लुङ्‌ताक धा,
मोसाआ मो खाक्‍बुन मु।”
४५ मोन्‍ग़रि मुलो काब़क्‍पाचि खोन्‍कि फरिसिचिआ खोक्‍कोसोओ अ़चुदोय़ङ्‌ला अ़एना,
मो खोचिओ अ़चुतुक्‌वादा खोक्‍को म़य़ङाओ निकिना अ़सिन्‍तालावा।
४६ मोचिआ खोक्‍को लाप्‍मा अ़लाप्‍ता,
मेन मोचि म़ना मुक्‍लाचिदाङ्‌का म़क़सा,
देकिनालो म़नाचिआ खोक्‍को अ़क्‍छा निनाम्‍हाङ्‌य़ङ खाकालुनि अ़मित्‍ताङा।