دوێن شاهد
11
منا کَدّ و کِساس کنگی لَٹّے* دئیگ بوت و گوَشگ بوت:
«پاد آ، هُدائے پرستشگاها و کُربانجاها کَدّ و کِساس کن و هما مردمان هساب کن که اۆدا پرستشَ کننت.
2 بله پرستشگاهئے ڈنّی پێشجاها* یله کن، کَدّ و کِساسی مکن چیا که اے درکئومان دئیگ بوتگ.
آ، پاکێن شهرا تان چِلّ و دو ماها لگتمالَ کننت.
3 و من وتی دو شاهدا واک و اِهتیارَ دئیان که تان هما هزار و دوسد و شستێن رۆچان پئیگمبری بکننت.
اِشان گۆنی گوَرا بیت.»
4 اے، هما دوێن زئیتونئے درچک اَنت، زمینئے هُداوندئے دێما اۆشتاتگێن دوێن چِراگدان اَنت.
5 و اگن کَسے اِشان تاوان دئیگ بلۆٹیت، چه اِشانی دپا آس درَ کئیت و دژمنانَ وارت.
گڑا اگن کَسے اِشان تاوان دئیگ بلۆٹیت، همے ڈئولا اَلّما کُشگَ بیت.
6 اِشان آسمانئے بند کنگئے اِهتیار گۆن اِنت تانکه اِشانی پئیگمبریئے رۆچان هچ هئور مبیت و اِهتیارِش هست که آپا هۆنئے تها بدل بکننت و هر وهدا که بلۆٹنت، گۆن هر پئیمێن وباێا زمینا جتَ کننت.
7 وهدے اِشان وتی شاهدی سَرجم کرت، چه جُهلێن تَهتَرونا در آیۆکێن رستر گۆن اِشان جنْگَ کنت، اِشان شِکستَ دنت و کُشیت و
8 اِشانی جۆن اورْشَلیمئے* بازارا اێر کنگَ بنت، هما شهر که په مِسالے سُدوم و مِسرئے ناما زانگَ بیت، همۆدا که اِشانی هُداوند سَلیب کَشّگ بوتگ.
9 تان سئے و نێم رۆچا چه هر کئوم، کَبیله، زبان و راجا مردم اِشانی جۆنانَ چارنت بله کَبر و کپُن کنگِشَ نئیلنت.
10 زمینئے سرا نِشتگێن مردم، اِشانی سرا گَلَ بنت و جَشنَ گرنت و په یکدومیا ٹێکی دێمَ دئینت، چیا که اے دوێن پئیگمبران زمینئے سرا نِشتگێن مردم آزار داتگاَنت.
11 بله سئے و نێم رۆچا رند، چه هُدائے نێمگا زِندئے روه اِشانی جۆنا پِر ترّت و اے وتی پادانی سرا اۆشتاتنت.
هرکَسا که دیستنت، مزنێن تُرسے آییئے جانا کپت.
12 پدا اِشان بُرزێن تئوارے اِشکت که چه آسمانا گۆن اِشان گوَشگا اَت:
«اِدا، بُرزاد بیاێت.»
اِشانی دژمن چارگا اتنت و اے، جمبرێئے تها بُرزاد آسمانا شتنت.
13 هما دمانا بلاهێن زمینچَنڈے آتک و شهرئے دهیک تباه بوت.
زمینچَنڈا هپت هزار مردم مُرت.
پَشت کپتگێنان سکّ باز تُرست و بُرزێن اَرشئے هُدااِش شان و شئوکت دات.
14 دومی «اَپسۆز» گوَستگ، بچار، سئیمی «اَپسۆز» زوتّ آیَگی اِنت.
هپتمی کَرنا
15 هپتمی پرێشتگا وتی کَرنا جَت.
آسمانا بُرزێن تئوار اتنت که گوَشگا اتنت:
«دنیائے بادشاهی مئے هُداوند و
آییئے مَسیهئے بادشاهی جۆڑ بوتگ و
آ اَبد تان اَبد بادشاهیَ کنت.»
16 نون بیست و چارێن کماش که وتی تهتانی سرا هُدائے دێما نِشتگاتنت، دێم په چێر کپتنت و هُدااِش نازێنت.
17 گوَشتِش:
«پُرواکێن هُداوندێن هُدا!
ما تئیی شُگرا گرێن،
هما که هستاِنت و هست بوتگ،
چیا که تئو وتی مزنێن زۆر و واک دستا گپتگ و
هُکمرانی بِندات کرتگ.
18 کئوم زَهر گپتگاَنت و
تئیی گَزب آتکگ.
مُردگانی دادرسیئے وهد رَستگ.
تئیی هزمتکارێن پئیگمبران،
تئیی پَلگارتگێنان و
هرکَسا که تئیی نامئے تُرس هست،
کَسان و مزن،
آیانی مُزّ دئیگئے وهد آتکگ و
همایانی برباد کنگئے وهد
که زمینا برباد کنگا اَنت.»
19 پدا هُدائے پرستشگاه اَرشا پَچ کنگ بوت و هُدائے اَهد و کَرارئے پێتی،* آییئے پرستشگاهئے تها گِندگ بوت.
گْرۆکی شَهم، بُرزێن تئوار و گْرند اتنت، زمینچَنڈ و سَکّ باز ترۆنگل بوت.