یوهَنّائے دومی کاگد
دْرود
1
چه کِلیسائے کماشئے نێمگا،
په گچێن کرتگێن بانُک و آییئے چُکّان* که په دل منا سکّ دۆست اَنت.
تهنا منا نه، هما سجّهێنان هم دۆست اَنت که راستیا زاننت.
2 پمێشکا مارا دۆست اَنت که مئے دلا راستیا جاگه کرتگ و تان اَبد گۆن ما همراه اِنت.
3 هُدایی مِهر و رهمت و سُهل و آسودگی، چه پتێن هُدا و آییئے چُکّ ایسّا مَسیهئے نێمگا، په راستی و مِهر گۆن ما گۆنَ بیت.
راستی و مِهر
4 گَل و شادان بوتان وهدے زانتُن تئیی لهتێن چُکّ، راستیئے سرا زِندَ گوازێنیت، هما ڈئولا که پتا مارا هُکم کرتگ.
5 نون، او بانُک!
من نۆکێن هُکمے نبیسگا نهآن، اے هما هُکم اِنت که چه بُنگێجا مارا گۆن بوتگ، بله چه تئو دَزبندیَ کنان، ماشما گۆن یکدومیا مِهر بکنێن.
6 مِهر همش اِنت که آییئے هُکم و پرمانانی سرا زِند بگوازێنێن.
آییئے هُکم همش اِنت که شما چه بُنگێجا اِشکتگ.
همے مِهرئے هُکمئے سرا زِند بگوازێنێت.
7 چیا که بازێن رَد دئیۆکے دنیایا پُترتگ و تالان اِنت و اے هبرا نمَنّنت که ایسّا مَسیه انسانی جسم و جانێا اێر آتکگ.
اے پئیمێن مردم رَد دئیۆک و مَسیهئے دژمن اَنت.
8 هۆش و سار بێت که مئے* کارئے بَر و سَمرا برباد و زئوال مکنێت، سررێچێن مُزّے په وت بکَٹّێت.
9 هرکَس که مَسیهئے تالیمئے سرا مُهر مهاۆشتیت و وتسرا دێماتر برئوت، هُدا آییئیگ نهاِنت، بله هرکَس که مَسیهئے تالیمئے سرا مُهر بۆشتیت، هم پت آییئیگ اِنت، هم چُکّ.
10 اگن کَسے شمئے گوَرا بیئیت و اے تالیما مئیاریت، آییا وتی لۆگا مئیلێت و وشّآتکی مگوَشێت.
11 پرچا که اے ڈئولێن مردمێئے وشّآتک کنگ، گۆن آییئے رَدێن کاران شریکدار بئیگ اِنت.
گُڈّی هبر