آکوبئے کاگد
دْرود
1
چه هُدا و هُداوندێن ایسّا مَسیهئے هِزمتکار،* آکوبئے نێمگا
په دوازدهێن کَبیلهان که دنیایا شِنگ و شانگ اَنت.
شمارا دْرود سر بات.
باور و هِکمت
2 او براتان!*
وهدے وڑ وڑێن چَکّاس و آزمایشانَ کپێت، اے چیزّا سررێچێن شادهیے بزانێت.
3 چیا که زانێت شمئے ایمانئے چَکّاس سَبر و اۆپارَ کاریت،
4 بله بِلّێت که اے سَبر و اۆپار سَرجم ببیت تان شما رُست و رُدۆم بکنێت و تمان و کامل ببێت و شمارا هچ کمّیے مبیت.
5 اگن چه شما یکّێئے زانت و هِکمت کمّ ببیت، چه هُدایا بلۆٹیت و هُدا، که چه وتی بَکشندگیا هرکَسا بے مِنَّت و شِگانَ دنت، آییا زانت و هِکمتَ بَکشیت.
6 بله گۆن باورمندیا بلۆٹیت و هچ شکّے دلا مئیاریت، چیا که دودلێن مردم زِرئے چئول و مئوجانی ڈئولا اِنت که گۆن گواتا هر نێمگا لێٹَ وارت.
7 اے وڑێن مردمے، چُش هئیال مکنت که آییا چه هُداوندا چیزّے رسیت.
8 پرچا که آ دودل اِنت و وتی هچ کار و هچ کِردارئے سرا مُهر نهاۆشتاتگ.
هستۆمند و نێزگار
9 نێزگارێن برات، وتی مڑاه و اِزّتمندیئے سرا پَهر بکنت و
10 هستۆمند، وتی دربێشی و نێزگاریئے سرا، چیا که هستۆمند دَشتئے گُلئے پئیما هُشکَ ترّیت و زئوالَ بیت.
11 رۆچ گۆن وتی سۆچۆکێن بْرانزا سرَ کَشّیت و کاهان هُشکَ کنت، آیانی پُلَّ رِچنت و زێباییاِش گارَ بیت.
هستۆمند همے پئیما اِنت، وتی کَسب و کارانی چِن و لانچا گیمّریت و بێگواهَ بیت.
چَکّاسئے سَمَر
12 بَهتاور هما اِنت که وتی آزمایش و چَکّاسان مُهرَ اۆشتیت.
پرچا که وهدے آ چه چَکّاسان سربلندَ بیت، زِندمانئے هما تاج آییا رسیت که هُدایا په وتی دۆست دارۆکان واده کرتگ.
13 آ که چَکّاسا کپیت، مگوَشیت:
«اے هُدا اِنت که منا آزمایشَ کنت.»
چیا که هُدا گۆن هچ بدیے چَکّاسگَ نبیت و هچکَسا چَکّاس و وسوَسها دئورَ ندنت.
14 هرکَس که وسوَسهَ بیت، اے آییئے جندئے سِلّێن واهگ اَنت که گلاێننت و داما دئوریَ دئینت.
15 سِلّێن واهگ که لاپپُرَّ بنت، گڑا گناه پێدا بیت، گناه که رُدیت و مزنَ بیت، مرکَ کاریت.
16 او منی دُردانگان!*
رَد مئوَرێت.
17 هر نێکێن داد و هر تمانێن تُهپه و ٹێکی چه بُرزادَ کئیت، چه نور و رُژنئے پتئے نێمگا که هچبر بدلَ نبیت و هچ تهاری و ساهگێا آییئے اَرواه و جَبینا راه نێست.
18 آییئے واهگ همے بوتگ که مارا چه راستیئے هبرئے وَسیلها پێدا بکنت، تانکه آییئے جۆڑ کرتگێنانی ائولی بَر و سَمر ببێن.
اِشکنگ و کنگ
19 او منی دُردانگان!
شَرّ دلگۆش بکنێت.
هرکَس باید اِنت اِشکنگا تئیار ببیت، بله هبرا اِشتاپ مکنت و زوتّ زَهر مگیپت.
20 چیا که انسانئے زَهر و هِژم، آ پهرێزکاریا په بَر و سَمرَ نئیلیت که هُدا لۆٹیت.
21 پمێشکا هر وڑێن پَلیتی و سجّهێن بدیان چه وتا دور کنێت و په بێکِبری و نرمدلی، هما گال و هبران دلا بدارێت که شمئے دل و جانا نادێنگ بوتگ و شمئے رَکّێنگئے واک و توانی هست.
22 هُدائے هبرا، اَنچش سَهل و هُشکا گۆش مدارێت و وتا رَد مدئیێت، آییئے سرا کار بکنێت.
23 چیا که هرکَس اے هبرا اِشکنت و آییئے سرا کارَ نکنت، هما مردمئے ڈئولا اِنت که وتی چِهرگا آدێنکا چاریت،
24 وتا گندیت، بله اَنچش که چه آدێنکئے دێما دورَ بیت، هما دمانا وتی رنگ و دْرۆشما شمۆشیت.
25 بله آ که وتی چمّان دێم په تمان و کاملێن شَریَت، بزان «آزاتیئے شَریَتا»* تَرّێنیت و آییئے سرا مُهرَ اۆشتیت، شمۆشکارێن اِشکنۆکے نهاِنت، مَنّۆکێن کار کنۆکے.
آ وتی کار و کِردا بَهتاورَ بیت.