منا چه کئیدا در کن
داوودئے شئیری گوَشتانک، هما وهدا که گارئے تها اَت. دْواے.
142
هُدائے بارگاها زار و پریاتَ کنان وچه هُداوندا رهمَ لۆٹان.
2 وتی گِلَگان هماییئے بارگاها کنان و
وتی سکّی و سۆریان هماییا گوَشان.
3 اَرواه که منی باتِنا بێوارَ بیت،
تئو ائے که منی راهئے رهشۆن ائے.
هما راها که منَ رئوان
په من دامے چێرِش گێتکگ.
4 منی راستێن نێمگا بچار،
کسّ نێست که منی هئیالا ببیت.
منا پناه نێست و
کسّ منی زِندئے پگرا نهاِنت.
5 او هُداوند! تئیی بارگاها پریاتَ کنان و گوَشان:
”تئو منی پناهجاه ائے و
زندگێنانی زمینا منی بهر.“
6 منی پریاتا گۆش دار
که من مزنێن سکّی و سۆریان کپتگان.
منا چه آ مردمان برکّێن که منی رندا کپتگاَنت،
چێا که چه من زۆرمندتر اَنت.
7 منا چه کئیدا در کن
که تئیی ناما بنازێنان.
گڑا پهرێزکار منی چپّ و چاگردا مُچَّ بنت
که تئو په من نێکیَ کنئے.