منا چه بدکاران برکّێن
په سازگر و وشاَلهانانی سالارا. داوودئے زَبور.
140
هُداوند! منا چه بدکاران پهرێز وچه هِژمناکان برکّێن،
2 چه همایان که وتی دلا بدێن پندلَ سازنت و
هر رۆچ جنگے پادَ کننت.
3 وتی زبانا چۆ مارا تێزَ کننت و
گرّمارئے زهرِش لُنٹانی چێرا اِنت. اۆشت...
4 هُداوند! منا چه بدکارانی دستا دور بدار و
چه هِژمناکان برَکّێن
که په منی پادان دام سازگا اَنت.
5 گُروناکان په من دام چێر گێتکگ،
دامی چمّگ.
منی راها تَلکِش چێر کرتگ. اۆشت...
6 گۆن هُداوندا گوَشان: ”تئو منی هُدا ائے.“
منی پریات و زاریا گۆش دار، او هُداوند!
7 او هُداوند، منی مُهکمێن هُداوند و رکّێنۆک!
جنْگئے رۆچا تئو منی سرئے نِگهپانی کرت.
8 هُداوند! بدکارانی اَرمانان پوره مکن،
وهدے اُرشَ کننت
آیانی پندلان سۆبێن بئیگا مئیل. اۆشت...
9 آیان که منا اَنگِرّ کرتگ،
آیانی لُنٹانی بدی، آیانی جندئے سرا بکَپات.
10 رۆکێن اِشکرِش سرا رِچات،
آسا دئور دئیگ باتنت و
پوجگلێن کَڈّان بُڈّاتنت و
هچبر در آتک مکناتنت.
11 پلێنڈ مئے سرڈگارا آباد مباتنت،
هِژمناکانی سرا بلاهے کپات.
12 منَ زانان که هُداوند په بزّگان دادرسی و
په هاجتمندان اَدل و انساپَ کنت.
13 پهرێزکار زلور تئیی نامئے شُگرا گِرنت و
نێکدل تئیی بارگاها جَهمنندَ بنت.