هُداوندا سَهیون گچێن کرتگ
دێم په اورشَلیما برزاد رئوگئے سئوتے.
132
او هُداوند! داوودا یات کن وآییئے سَکّی و سۆریان.
2 گۆن هُداوندا سئوگندے وارتی و
گۆن آکوبئے زۆرمندێن هُدایا کئولی کرت و گوَشتی:
3-5 ”تانکه په وتی هُداوند،
په آکوبئے زۆرمندێن هُدایا لۆگے اَڈّ مکنان،
وتی جِندئے لۆگا نرئوان،
وتا آرام کنگا نئیلان،
چَمّان نَزَّ نئیاران،
مِچاچان ڈُکّگا* نئیلان.“
6 بچار، ما اِپْراتَهئے شهرا اَهد و کَرارئے پێتیئے زِگر اِشکت و
جاهارئے سرڈگارا دَر گێتک.
7 ”بیاێت آییئے لۆگا رئوێن و
آییئے پادانی پدگئے دێما سُجدهَ کنێن و گوَشێن:
8 ’هُداوند! جاه جن و وتی آسودگیئے جاگها بیا
گۆن وتی زۆرئے اَهد و کَرارئے پێتیا.
9 تئیی دینی پێشوایان پهرێزکاریئے پۆشاک گوَرا بات و
تئیی وپادارێن هزمتکار شادهیئے کوکّار بکناتنت.‘“
10 په وتی هزمتکار داوودا بچار
وتی ”رۆگن پِر مُشتگێنا“* دئور مدئے.
11 هُداوندا گۆن داوودا سئوگندے وارت،
کئولے کرتی و چه وتی زبانا نبجّیت، که:
”من چه تئیی اۆبادگان یکّے
تئیی بادشاهی تهتا نادێنان.
12 اگن تئیی چُکّ، منی اَهد و کَرارئے سرا بۆشتنت و
منی هما رهبندانی رندگیریا بکننت که منِش سۆجَ دئیان،
گڑا تئیی اۆبادگ، تئیی بادشاهی تهتا نندنت، تان اَبد.“
13 چێا که هُداوندا سَهیون در چتگ و
په وتی منندجاها دۆستی بوتگ، گوَشتگی:
14 ”اے منی آرامجاه اِنت، تان اَبد.
من همِدا وتی بادشاهی تهتا نِندان
چێا که دۆستُنَ بیت.
15 من اشیا برکتَ دئیان و آبادَ کنان
اِشیئے گریبان لاپسێرَ کنان.
16 من اِشیئے دینی پێشوایان رَکّگئے پۆشاکا گورا دئیان و
اِشیئے وپادارێن مردم په شادهی کوکّارَ کننت.
17 من اِدا په داوودا کانٹے* رۆدێنان و
په وتی ”رۆگن پِر مُشتگێنا“ چراگے رۆکَ کنان.
18 اِشیئے دژمنان، شرمساریئے پۆشاکا گورا دئیان و
اِشیئے سر گۆن دْرپشۆکێن تاجێا بُرزَ بیت.“