تئیی شَریَت منا دۆست اِنت
119
بَهتاور اَنت هما که راهِش راست اَنت وهُداوندئے شَریَتئے هسابا گَردنت.
2 بَهتاور اَنت هما که هُداوندئے پرمانانَ منّنت و
په سِتک و دل آییئے شۆهازا اَنت،
3 هما که هچّ نااِنساپیَ نکننت و
آییئے راها رئونت.
4 تئو وتی رهبند داتگاَنت
که په سرجمیا آیانی رَندگیری کنگ ببیت.
5 په تئیی هُکمانی برجاه دارگا
منی راه مُهر و مُهکم باتنت.
6 گڑا آ وهدا که تئیی سجّهێن هُکمانی نێمگا چاران،
شرمسارَ نبان.
7 گۆن تچکێن دلێا تئیی شُگرا گِران،
وهدے تئیی آدلێن پرمانان دَر بَرانَ بان.
8 تئیی هُکمانی رَندگیریا کنان
منا پَهک یله مکن.
9 ورناێن مردمے چۆن وتی راها پاک داشتَ کنت؟
گۆن تئیی هبرئے رَندگیریا.
10 ترا په سِتک و دل شۆهازَ کنان،
منا مئیل که تئیی هُکمانی راها یله بکنان.
11 من تئیی هبر وتی دلا اَمبار کرتگاَنت
که تئیی هلاپا گناه مکنان.
12 ترا ستا بات، او هُداوند!
وتی هُکمان منا سۆج دئے.
13 من چه تئیی دپا در آتکگێن سجّهێن هُکمان
دپِ وتَ گوَشان.
14 چه تئیی پرمانانی منّگا انچۆ شادانَ بان
که چه مزنێن گنجێا.
15 تئیی رهبندانی سرا پِگرَ کنان و
تئیی راهانَ چاران.
16 چه تئیی هُکمان شادمانَ بان و
تئیی هبرا نشمۆشان.
17 وتی هزمتکارئے سرا مهربان بئے
تانکه زندگ بمانان و
تئیی هبرئے پرمانبرداریا بکنان.
18 منی چمّان پَچ کن
که تئیی شَریَتئے باکَمالێن چیزّان بگندان.
19 من زمینا درامَدے آن،
وتی هُکمان چه من چێر مدئے.
20 په تئیی هُکمان
منی اَرواه مُدام زهیران درُشتگ.
21 تئو گُروناکێن مردمان هکّلَ دئیئے، هما نالت بوتگێنان
که تئیی هُکمانی راها یلهَ کننت.
22 سُبکّی و کَمشَرَپیا چه من دور کن،
چێا که من تئیی پرمانانَ مَنّان.
23 هرچُنت که هاکم هۆرَ نِندنت و منی هلاپا پندلَ سازنت،
بله تئیی هزمتکار، تئیی هُکمانی سرا پِگرَ کنت.
24 تئیی پرمان منی شادمانی اَنت،
په من سۆج و سَلاه اَنت.
25 من هاکان وپتگان،
منا وتی لَبزئے هسابا زندگ بدار.
26 من ترا وتی راهانی هال دات و تئو منا پَسّئو دات.
نون منا وتی هُکمان سۆج دئے.
27 منا، وتی رهبندانی راها سرپد کن و
من تئیی باکَمالێن کارانی سرا پِگرَ کنان.
28 منی اَرواه چه اندۆهانَ نالیت،
منا وتی هبرئے هسابا مُهکم کن.
29 منا چه پرێبئے راهان دور بدار،
منی سرا رهم کن و شَریَتا منا بِدئے.
30 من وپاداریئے راه در چتگ،
وتی دل تئیی هُکمانی منّۆک کرتگ.
31 من گۆن تئیی پرمانان بندۆکَ بان،
او هُداوند!
مئیل که شرمسار کنگ ببان.
32 تئیی هُکمانی راها مئیدانَ کنان،
که تئو منی دلا دانا کنئے.
33 او هُداوند! وتی هُکمانی راها منا سۆج دئے،
که تان آهِرا بدارانِش.
34 منا اَگل و هۆش بدئے
که من تئیی شَریَتئے پابند ببان و
په دل و سِتک اِشیئے رَندگیریا بکنان.
35 وتی هُکمانی راها منی رهشۆن بئے،
که منی وشّی همِشانی تها اِنت.
36 منی دلا دێم په وتی پرمانان بتَرّێن،
منی نپ و سوتّانی کَٹّگئے بدلا.
37 منی چمّان چه بےاَرزشێن چیزّان دور بدار،
منا وتی راهان زندگ بدار.
38 گۆن وتی هزمتکارا کرتگێن کئولا بدار
هما کئولا که گۆن هُداتُرسانَ کنئے.
39 هما بێنَنگیا دور کن که منا چه آییا تُرسیت،
که تئیی هُکم نێک اَنت.
40 په تئیی رهبندان هُدۆناک آن،
چه وتی اَدلا منا زندگ بدار.
41 تئیی مِهر منا سَر بات، او هُداوند، و
هما نجات هم که تئو کئول کرتگ.
42 گڑا من هما مردمان پَسّئوَ دئیان که منا کَلاگَ بندنت،
چێا که من تئیی هبرئے سرا تئوکلَ کنان.
43 راستێن هبرا چه منی دپا پَچ مگر،
که منی اُمێت تئیی هُکمانی سرا اِنت.
44 مدام تئیی شَریَتئے رَندگیرَ بان،
اَبد تان اَبد.
45 په آسودگیَ گردان،
که تئیی رهبندانی شۆهازا بوتگان.
46 بادشاهانی دێما تئیی پرمانانی هبرا کنان و
پَشَل و شرمندگَ نبان.
47 چه تئیی هُکمان شادمان آن،
که منا دۆست اَنت.
48 من په تئیی هُکمانی زورگا وتی دست شهار داتگاَنت
که منا دۆست اَنت و
تئیی پرمانانی سرا پِگرَ کنان.
49 گۆن وتی هزمتکارا کرتگێن کئولا یات کن،
که تئیی کئول منی اُمێت اِنت.
50 سکّی و سۆریان منی تسلّا همِش اِنت،
تئیی کئول منا زندگَ داریت.
51 گُروناکێن مردم منا دائما کَلاگَ بندنت،
بله من تئیی شَریَتا یلهَ نکنان.
52 او هُداوند! منا تئیی اَهدی هُکم یات اَنت و
منا چه همِشان تسلّا رسیت.
53 بدکارانی سئوَبا هِژمناکَ بان،
همایانی سئوَبا که تئیی شَریَتِش یله داتگ.
54 تئیی هُکم منی سئوت بوتگاَنت
هر جاگه که نندۆک بوتگان.
55 او هُداوند! شپان تئیی ناما یاتَ کنان و
تئیی شَریَتئے راها بان.
56 منی راه همے بوتگ،
تئیی رهبندانی رَندگیریا کنان.
57 تئو منیگ ائے، او هُداوند!
من کئول کرتگ که تئیی هبرانی رَندگیریا کنان.
58 په دل و سِتک تئیی چِهرگئے شۆهازا بوتگان،
منی سرا هما پئیما مهربان بئے که کئولِت کرتگ.
59 من وتی راه چارِتگاَنت و
نون دێم په تئیی پرمانان آتکگان.
60 تئیی هُکمانی منّگا اِشتاپَ کنان،
دێرَ نکنان.
61 هرچُنت که بدکارانی سادان منا پتاتگ،
بله تئیی شَریَتا نشمۆشان.
62 شپنێما پادَ کایان و تئیی شُگرا گِران
په تئیی آدلێن هُکمان.
63 من هما سجّهێنانی سنگت آن که تئیی تُرس آیانی دلا اِنت،
هما مردمانی که تئیی رهبندانی رَندگیریا کننت.
64 زمین چه تئیی مِهرا پُرّ اِنت، او هُداوند!
وتی هُکمان منا سۆج دئے.
65 په وتی هزمتکارا مهربان بوتگئے،
هما پئیما که تئو کئول کرتگاَت، او هُداوند!
66 منا زانت و سرپدی سۆج دئے
که من تئیی هُکمانی سرا تئوکلَ کنان.
67 بزّگ بئیگا پێسر، چه راستێن راها ٹگل وران اتان،
بله نون تئیی هبرئے رندگیر آن.
68 تئو نێک ائے و نێکیَ کنئے،
وتی هُکمان منا سۆج دئے.
69 هرچُنت که گُروناکێن مردمان منی سرا درۆگێن بهتام جتگ،
بله من په دل و سِتک تئیی رهبندان برجاهَ داران.
70 اِشانی دل سِنگ و بےاِهساس اَنت
بله من چه تئیی شَریَتا شادمان آن.
71 شرّ بوت که سکّی و سۆریانی تها کپتان
که تئیی هُکمان در برت بکنان.
72 چه تئیی دپا در آتکگێن شَریَت په من
چه هزاران تِلاه و نُگرها شرتر اِنت.
73 منا تئیی دستان اَڈّ کرت و شِکل و درۆشم دات،
منا اَگل و هۆش بدئے که تئیی هُکمان سرپد ببان.
74 هُداتُرس گۆن منی گِندگا شادمان باتنت،
که من وتی اُمێت گۆن تئیی هبرا بستگ.
75 او هُداوند! منَ زانان که تئیی هُکم په اَدل اَنت و
تئو چه وتی وپاداریا منا مُسیبتانی تها دئور داتگ.
76 تئیی مِهر منی تسلّا بات،
هما پئیما که تئو گۆن وتی هزمتکارا کئول کرتگ.
77 تئیی رهمت منا سَر باتنت تان زندگ بمانان،
که تئیی شَریَت منی شادمانی اِنت.
78 گُروناکێن مردم سرجَهل و پَشل باتنت که وتسرا منی باپُشتا درۆگِش بستگ،
بله من تئیی رهبندانی سرا پِگرَ کنان.
79 هرکَس که چه تئو تُرسیت دێم په من بیایات،
هما مردم که تئیی پرمانان سرپدَ بنت.
80 تئیی هُکمانی بارئوا منی دل بێمئیار بات
تانکه شرمندگ مبان.
81 منی اَرواه په هما نجاتا تلوسیت که چه تئیی نێمگا اِنت،
من وتی اۆست و اُمێت گۆن تئیی هبرا بستگ.
82 منی چمّ تئیی کئولئے شۆهازا کۆر بوتگاَنت،
گوَشان: ”کدی منا تسَلّا دئیئے؟“
83 چۆ مَشکێا آن که دوتّانی تها هُشک بوتگ،
بله تئیی هُکمُن نشَمُشتگاَنت.
84 تان کدێن تئیی هزمتکار ودارا ببیت؟
کدی منی آزار دئیۆکان سزا دئیئے؟
85 گُروناکێن مردم په من کلَّ کۆچنت،
تئیی شَریَتئے هلاپا.
86 تئیی سجّهێن پرمان پُراِهتبار اَنت،
منا کُمَک کن که مردم منا مُپت و ناهَکّا آزارَ دئینت.
87 منا چه زمینئے سرا گار و گُمسار کنگی اَتنت،
بله من تئیی رهبند یله نداتنت.
88 وتی مِهرئے هسابا منا زندگ بدار و
چه تئیی دپا در آتکگێن هُکمانی رَندگیریا کنان.
89 او هُداوند! تئیی هبر اَبدمان اِنت،
آسمانا مُهر اۆشتاتگ.
90 تئیی وپاداری نَسلانی نَسل برجم اِنت،
تئو زمین اَڈّ کرت و اے برجاهَ مانیت.
91 تئیی هُکم تان رۆچِ مرۆچیگا برجاه اَنت
چێا که سجّهێن چیزّ تئیی هزمتا کننت.
92 اگن تئیی شَریَت منی شادمانی مبوتێن،
من مسیبتانی تها گار و گُمسار بوتگاَتان.
93 هچبر تئیی رهبندانَ نشمۆشان،
که تئو چه همِشانی وسیلها منا زندگ داشتگ.
94 منا برَکّێن که تئییگ آن
تئیی رهبندانی شۆهازا بوتگان.
95 بدکار منی تباهیئے ودارا اَنت،
بله من تئیی پرمانانی نێمگا چاران.
96 هر کمالا هَدّے هست،
بله تئیی هُکمان هَدّے نێست.
97 تئیی شَریَت منا چۆن دۆست اِنت،
سجّهێن رۆچا همِشیئے پِگرا آن.
98 تئیی هُکم منا چه منی دژمنان داناترَ کننت،
که مدام گۆن من گۆن اَنت.
99 منا چه وتی تالیم دئیۆکان گێشتر زانت هست
چێا که تئیی پرمانانی پِگرا آن.
100 چه کماشان زانتکارتر بوتگان
که تئیی رهبندانی رَندگیریا کنان.
101 من وتی پاد چه هر رَدێن راها دور داشتگاَنت
که تئیی هبرا داشت بکنان.
102 چه تئیی هُکمان وتی دێمُن نترّێنتگ
که تئو وت منا تالیم داتگ.
103 تئیی هبر چۆنێن شیرکنێن تامے کننت،
منی دپا چه بێنگا شیرکنتر اَنت.
104 چه تئیی رهبندان منا زانت و سرپدیَ رسیت،
پمێشکا منا چه هر رَدێن راها نپرت اِنت.
105 تئیی هبر په منی پادان چراگے و
په منی راها رُژنے.
106 من سئوگندے وارتگ و اے سئوگندئے سرا اۆشتاتگان
که تئیی آدلێن هُکمانی رَندگیریا کنان.
107 او هُداوند! من سکّ اَزاب سگّتگ،
اَنچش که کئولِت کرتگ، منا زندگ بدار.
108 او هُداوند! من په واهگے ترا ستا کنان،
منی اے کُربانیگا کبول کن و
منا وتی هُکمان سۆج دئے.
109 هرچُنت که مُدام مرکئے پنجگا آن،
بله تئیی شَریَتا بێهئیالَ نکنان.
110 بدکاران په من دامے چێر گێتکگ،
بله من چه تئیی رهبندان نٹگلتگان.
111 تئیی پرمان مُدام منی میراس اَنت،
منی دلئے شادمانی اَنت.
112 من وتی دل په تئیی هُکمانی منّگا ترّێنتگ،
مُدام، تان گُڈسرا.
113 چه دوروێن مردمان نَپرتَ کنان و
تئیی شَریَتا دۆستَ داران.
114 تئو منی پناه و اِسپَر ائے،
من وتی اۆست و اُمێت گۆن تئیی هبرا بستگ.
115 چه من دور ببێت، او بدکاران،
که من وتی هُدائے هُکمانی رَندگیریا بکنان.
116 وتی لبزئے هسابا منا مُهکم بدار و من زندگَ مانان،
مئیل که منی اُمێت بپرُشیت.
117 منا مُهر بدار که بِرَکّان،
مُدام تئیی هُکمانی زِگرا کنان.
118 هما مردمان یلهَ کنئے که چه تئیی هُکمانی راها دورَ بنت،
که آیانی پرێبکاریا آسرے نێست.
119 تئو زمینئے سرئے سجّهێن رَدکار چۆ گَند و گسڑا دئور داتگاَنت،
پمێشکا منا تئیی پرمان دۆستَ بنت.
120 منی جانئے گۆشت چه تئیی تُرسا لرزیت و
منا چه تئیی رهبندانَ تُرسیت.
121 من اَدل و اِنساپ کرتگ،
منا ستمگرانی دستا یله مکن.
122 وتی هِزمتکارئے سلامتی و وشهالیئے زمانتا بدئے،
مئیل که گُروناک منی سرا زُلم بکننت.
123 منی چمّ په هما رکێنگا وداریگ اَنت که چه تئیی نێمگا اِنت،
تئیی آدلێن کئولئے پوره بئیگئے اِنتزارا آن.
124 وتی هزمتکارا وتی مِهرئے هسابا بچار و
وتی هُکمان منا سۆج دئے.
125 من تئیی هزمتکار آن، منا سرپدی بدئے
که تئیی پرمانان بزانان.
126 او هُداوند! وهد آتکگ که تئو کارے بکنئے،
چێا که تئیی شَریَتا پرۆشنت.
127 منا تئیی هُکم چه تلاها دۆستتر اَنت،
چه اَسلیگێن تلاها گێشتر.
128 تئیی سجّهێن رهبندانی راستیا مَنّان،
پمێشکا منا چه هر رَدێن راها نپرت اِنت.
129 تئیی پرمان باکمال اَنت،
پمێشکا آیانَ منّان.
130 تئیی هبرئے بئیان کنگ رُژنَ بَکشیت و
ناسرپدان سرپدیَ دنت.
131 من وتی دپا پچَ کنان،
تُنّیگ آن و په تئیی هُکمان زهیریگ.
132 دێما گۆن من ترّێن و منی سرا رهم کن،
انچُش که تئو مُدام گۆن وتی نامئے دۆست دارۆکانَ کنئے.
133 وتی هبرئے هسابا منی گامانی رهشۆن بئے،
گناها مئیل که منی سرا هاکمی بکنت.
134 منا چه انسانئے زُلما بمۆک
که تئیی رهبندانی رَندگیریا کرت بکنان.
135 وتی دێما وتی هزمتکارئے سرا دْرپشێن و
وتی هُکمان منا سۆج دئے.
136 چه منی چمّان اَرسئے کئورَ تچنت
که تئیی شَریَتئے رَندگیری کنگَ نبیت.
137 او هُداوند! تئو آدل ائے و
تئیی هُکم برهَکّ اَنت.
138 آ پرمان که تئو داتگاَنت په اَدل اَنت،
سرجمیا پُراِهتبار.
139 منی گئیرتا منا جانسۆچ کرتگ
چێا که منی دژمنان تئیی هبر شمُشتگ.
140 تئیی هبر پاک و پَلگار اَنت و
تئیی هزمتکارا دۆست اَنت.
141 هرچُنت که من کماَرزش و هکیرے آن،
بله اَنگت تئیی رهبندانَ نشَمۆشان.
142 تئیی اَدل دائمی و
تئیی شَریَت راست اِنت.
143 سکّی و سۆری منی سرا آتکگاَنت
بله تئیی هُکم منی شادمانی اَنت.
144 تئیی پرمان تان اَبد په اَدل اَنت،
منا سرپدی بدئے که زندگ بمانان.
145 او هُداوند! په دل و سِتک تئوارَ کنان، پَسّئو بدئے و
من تئیی هُکمانی رَندگیریا کنان.
146 گۆن تئو پریاتَ کنان: ”منا برَکّێن“
و من تئیی پرمانانَ مَنّان.
147 چه بامگْواها پێسر پادَ کایان و پریاتَ کنان،
من وتی اۆست و اُمێت گۆن تئیی هبرا بَستگ.
148 منی چمّ شپئے سجّهێن پاسان پَچ اَنت
که تئیی هبرئے سرا پِگر کرت بکنان.
149 او هُداوند! منی تئوارا وتی مِهرئے هسابا گۆش دار،
وتی هُکمانی هسابا منا زندگ بدار.
150 هما که بدکاریانی رندگیر اَنت، نزّیکّا رَستگاَنت،
آ چه تئیی شَریَتا دور اَنت.
151 او هُداوند! تئو نزّیکّ ائے و
تئیی سجّهێن هُکم راست اَنت.
152 من سکّ دێر اِنت زانتگ،
تئو وتی پرمان برجم داشتگاَنت که اَبدی ببنت.
153 منی سکّی و سۆریان بچار و منی سرا رهم کن
که تئیی شَریَتُن نشمُشتگ.
154 منی هکّئے دێمپانیا بکن و منی پُشت بئے،
وتی کئولئے هسابا منا زندگ بدار.
155 رکّگ چه بدکاران دور اِنت
که آ تئیی هُکمانی شۆهازا نهاَنت.
156 تئیی رهمت سکّ باز اَنت، او هُداوند!
وتی شَریَتئے هسابا منا زندگ بدار.
157 منی آزار دئیۆک و دژمن باز اَنت،
بله من چه تئیی پرمانان وتی دێم نترّێنتگ.
158 بێوَپایانی نێمگا چاران و منا چه اِشان نپرتَ بیت،
که تئیی رهبندانی رَندگیریا نکننت.
159 بچار تئیی رهبند منا چۆن دۆست اَنت،
وتی مِهرئے هسابا منا زندگ بدار، او هُداوند!
160 تئیی سجّهێن هبر راست اَنت و
تئیی سجّهێن آدلێن هُکم اَبدمان.
161 هاکم منا مُپت و ناهکّ آزارَ دئینت،
بله منی دل تئیی هبرانی سرا لرزیت.
162 من تئیی هبرئے سرا شادهیَ کنان
هما مردمئے پئیما که پُلِتَگێن مالے بِرَسیتی.
163 چه رپک و پرێبا نپرتَ کنان،
تئیی شَریَتا دۆستَ داران.
164 رۆچے هپت بر ترا نازێنان،
په تئیی آدلێن هُکمان.
165 هما که تئیی شَریَتا دۆستَ دارنت، سکّ اێمن اَنت و
آیان هچّ چیزّ ٹَگلێنتَ نکنت.
166 او هُداوند! په هما نجاتا وداریگ آن که چه تئیی نێمگا اِنت و
تئیی هُکمانی رَندگیریا کنان.
167 تئیی پرمانانی رَندگیریا کنان
که منا سکّ دۆست اَنت.
168 تئیی رهبند و پرمانانَ داران
که تئو منی سجّهێن راهانَ زانئے.
169 او هُداوند! منی پریات ترا سر بات،
وتی لَبزئے هسابا منا اَگل و هۆش بدئے.
170 منی نالَگ ترا سر بات،
وتی کئولئے هسابا منا برَکّێن.
171 منی لُنٹ تئیی ستایا سررێچ باتنت
که تئو منا وتی هُکمان سۆجَ دئیئے.
172 منی دپ تئیی هبرا بنازێنات،
که تئیی سجّهێن رهبند په اَدل اَنت.
173 تئیی دست په منی کُمکّ کنگا تئیار بات
که من تئیی رهبند گچێن کرتگاَنت.
174 او هُداوند! په هما نجاتا تلوَسَگا آن که چه تئیی نێمگا اِنت و
تئیی شَریَت منی شادمانی اِنت.
175 منا زندگ بدار که ترا بنازێنان و
تئیی هُکم منا مدت کناتنت.
176 چۆ گارێن پسێا دَرپَدَر بوتگان.
وتی هزمتکارا شۆهاز کن
که من تئیی هُکم نشَمُشتگاَنت.