په منی مَدَتا اشتاپ کن
په سازگر و وشآوازانی سالارا. داوودئے زَبور. دَزبندیے.
70
او هُدا! زوتّ کن و منا برَکّێن.او هُداوند! په منی مَدَتا اشتاپ کن.
2 آ که منی کۆشئے رندا اَنت،
سرجَهل و شرمسار باتنت،
آ که منی بربادیا گَلَ بنت،
پد بکنزات و رسوا باتنت.
3 آ که منی سرا ”هه، ههَ“ کننت،
چه پَشَلیا پُشتکا کنزاتنت.
4 بله آ که تئیی شۆهازا اَنت،
سجّهێن تئیی درگاها شادهی کنات و گَل و بال باتنت،
آ که تئیی داتگێن نجاتِش دۆستَ بیت،
مُدام بگوَشاتنت:
”هُداوند مَزنشان اِنت.“
5 بله من سِتَم دیستگێن مهتاجے آن.
او هُدا! دێم په من اشتاپ کن،
تئو منی رَکّێنۆک و مَدَتکار ائے.
او هُداوند! دێر مکن.