او هُداوند! په منی هکّا جنگ کن
داوودئے زَبور.
35
او هُداوند! گۆن همایان بمڑ که گۆن منَ مڑنت وگۆن همایان جنگ کن که گۆن من جنگَ کننت.
2 وتی کَسان و مزنێن اسپران بزور و
منی مَدَتا جاه بجن.
3 په آیان که منی رندا کپتگاَنت
وتی نئیزَها چست کن و آیانی راها بند.
منی اَرواها بگوَش:
”تئیی رَکّێنۆک من آن!“
4 آ که منی زِندئے تباهیئے رندا اَنت،
رسوا و شرمندگ باتنت.
آ که په منی تاوانا پندلَ جۆڑێننت،
پُشتا بکنزات و پَشَل باتنت.
5 چُش که پُگ و پلار گواتئے دێما،
هُداوندئے پرێشتگ آیان بتاچێنات.
6 راهِش تهارۆک و لَکُشانک بات و
هُداوندئے پرێشتگ آیانی پدا بکپات،
7 چیا که مُپت و ناهکّا په من دامِش چێر گێتکگ و
په منی اَرواها کلِّش کۆتکگ.
8 اَناگت تباهیاِش چَکّا کپات و
وتی چێر گێتکگێن داما کپاتنت،
کپات و گار و گُمسار باتنت.
9 گڑا منی اَرواه هُداوندئے بارگاها شادهیَ کنت و
په وتی رکّگا لزّتَ بارت.
10 آ وهدا هر بند و بۆگُن گوانکَ جنت:
”او هُداوند! تئیی مَٹّ کئے اِنت؟
تئو نێزگارا چه زۆراورترێنا رَکّێنئے و
نزۆر و هاجتمندا چه پُل و پانچ کنۆکا.“
11 بدواه و بێرهمێن شاهد جاهَ جننت و
هما مئیاران منا لَڈّنت که چه آیان سهیگ نهآن.
12 نێکیئے بدلا گۆن من بدیَ کننت و
منی اَرواه گمیگ و پُرسیگ اِنت.
13 بله وهدے آ نادْراه اتنت،
من سوگی گُد و پۆشاک گوَرا کرت و
جسم و جان گۆن رۆچگ دارگا رنجێنت.
وهدے منی دْوا بێپسّئو منتنت
14 گرێوان بوتان،
هما دابا که په دۆست یا براتێا گمیگَ بنت،
سر جَهل و مۆتک آران بوتان،
هما دابا که په ماتا زارَ جننت.
15 بله وهدے ٹگلُن وارت پَست و لگۆر گۆن مزنێن شادهیے مُچّ بوتنت،
منی هلاپا وهدے من سهیگ نهاتان،
آ منا درّان اتنت و بسِّشَ نکرت.
16 چۆ هُداناباوران، آیان وتی مسکرا گێش کنانَ کرت و
په من دنتانِشَ درُشت.
17 او هُداوند! تان کدێنَ نندئے و چارئے؟
منی اَرواها چه آیانی سِتما برَکّێن،
منی یکّێن زِندا چه شێرانی دپا.
18 گڑا مزنێن دیوانا تئیی شُگرا گران،
مردمانی مزنێن مُچّیا ترا ستا کنان.
19 مئیل که پرێبکارێن دژمن
منی سرا شادهی کننت،
مئیل هما که مُپت و ناهکّا چه من بێزار اَنت
چمُّک و پونزُک بکننت.
20 چیا که په سُهل و اێمنی هبرَ نکننت،
په آ مردمان که مُلکا آرام و بێجاک نِشتگاَنت
پُرمکرێن هبر پئیمَ کننت.
21 دپا په من پَچَ رێچنت و گوَشنت: ”هه، هه، هه!
گۆن وتی چمّانِن دیستگ!“
22 او هُداوند! تئو اے دیستگ، چُپّ و بێتئوار مبئے.
هُداوندا! چه من دور مبئے.
23 آگاه بئے و په منی دادرسیا جاه بجن.
او منی هُدا، او منی هُداوند! په منی هکّا.
24 او منی هُداوندێن هُدا! په وتی اَدلئیگی گناهئے بُهتاما چه من ٹگلێن،
مئیل آ منی سرا شادهی بکننت.
25 مئیل وتی دلا بگوَشنت: ”هه، هه، هه! په وتی اَرمانا رستێن.“
مئیل بگوَشنت: ”لُنکهے کرت و اێرِن برت.“
26 هرکَس که منی مُسیبتانی سرا شادهیَ کنت
شرمندگ و سرجَهل بات،
آ که وتا چه من بُرزترَ کننت
گۆن شرم و بێشَرَپی پۆشێنگ باتنت.
27 آ که واهگِش منی بێمئیاری اِنت
شادمان باتنت و شادهیئے گوانکا بُرز کناتنت،
مُدام بگوَشاتنت: ”هُداوند مزن اِنت
که چه وتی هزمتکارئے سلامتیا گَلَ بیت.“
28 گڑا زبانُن سجّهێن رۆچا تئیی اَدلا گوانکَ جنت،
تئیی ستا و سنایا.