بَهتاور هما اِنت که گناهی بَکشگ بوتگاَنت
داوودئے شئیری گوَشتانک.
32
بَهتاور هما اِنت که هُداوند چه آییئے ناشَریان سر گوَستگ وگناهی بَکشگ بوتگاَنت.
2 بَهتاور هما اِنت که هُداوند آییئے گناها هچبر هسابَ نئیاریت و
آییئے اَرواها پرێبے مان نێست.
3 وهدے چُپّ و بێتئوار اتان
هَڈّ و بندُن پوسّان اتنت،
چه سجّهێن رۆچئے زاری و پریاتان.
4 چیا که رۆچ و شپ تئیی دست منی سرا سنگین اَت،
سجّهێن تاگتُن هُشگا اَت، چۆ که گرماگئے تَپتئے چێرا ببان. اۆشت...
5 گڑا وتی گُناهُن تئیی درگاها مَنِّت و
وتی ناپرمانیانُن چێر ندات.
گوَشتُن: ”وتی گناه و سرکَشیان هُداوندئے گوَرا مَنّان“ و
تئو منی گناهئے مئیارباری بَکشت. اۆشت...
6 پمێشکا، تان وهد و مۆه اِنت،
هر هُدادۆست تئیی گوَرا دْوا بکنت،
وهدے هارێن آپ چستَ بنت،
هچ پئیما په آییا سر بوتَ نکننت.
7 تئو منی چێر بئیگئے جاگه ائے،
چه سَکّی و تنگیان منا اێمنَ دارئے و
گۆن آزاتیئے سئوت و زێملان گوَرامبازَ کنئے. اۆشت...
8 هُداوندَ گوَشیت: ”ترا هما راها سۆجَ دئیان که باید اِنت برئوئے،
ترا شئور و سلاهَ دئیان و
ترا چارانَ بان.
9 ناسرپدێن اسپ یا کَچَرئے* پئیما مبئے،
که تهنا گۆن لگام و مهارا رام کنگَ بیت،
اگن نه، تئیی نزّیکا نئیئیت.“
10 بدکارئے رنج و اَزاب باز اَنت،
بله هُداوندئے مِهر هماییئے چَپّ و چاگردا گیپت
که هُداوندئے سرا تئوکلَ کنت.
11 او پهرێزکاران! هُداوندئے بارگاها شادهی کنێت و شادان ببێت.
او سجّهێن نێکدلان! شادهیئے گوانکا بُرز کنێت.