گناه و سِزا
3
مار چه هُداوندێن هُدائے جۆڑ کرتگێن آ دگه وَکشیێن هئیوانان ٹَگتر و چالاکتِر اَت.
آییا گۆن جنێنا گوَشت:
”اے راست اِنت که هُدایا گوَشتگ باگئے هچّ درچکئے بَرا مئورێت؟“
2 جنێنا گوَشت:
”ما باگئے درچکانی بَر و سَمران وارتَ کنێن،
3 بله هُدایا گوَشتگ که هما درچکئے برا مئورێت که باگئے نیاما اِنت.
آییا دست هم پِر مکنێت.
اگن نه، مِرێت.“
4 مارا گوَشت:
”شما پَکّا نمِرێت.
5 بله هُدا زانت، هما رۆچا که شما آ درچکئے بَرا ورێت، شمئے چمّ پچَ بنت، شما هُدائے پئیما بێت و نێک و بدا زانێت.“
6 نون جنێنا چارِت که آ درچکئے بر گوَشئے په ورگا وشّ و گِندگا زێبا اِنت و په زانتکار بئیگا دِلواه.
گڑا آییا چه درچکئے بَران زُرت و وارت و وتی مردارا هم داتی، که همراه اَتی.
مردا هم وارت.
7 نون دوێنانی چمّ پَچ بوتنت و زانتِش که ما جاندر اێن.
چه اِنجیرئے تاکان په وت پۆشاکِش دۆتک.
8 گواتا که سر کرت، آیان هُداوندێن هُدائے پادبرَمش* اِشکت که باگا گام جنگا اَت.
مرد و آییئے جَنا، وتا باگئے درچکانی پُشتا چه هُداوندێن هُدایا چێر دات.
9 هُداوندێن هُدایا مرد گْوانک جت و گوَشت:
”کجا ائے؟“
10 آییا پسّئو دات:
”من باگا تئیی پادبرَمش اِشکت و منا تُرسِت چێا که جاندر اَتان، پمێشکا من وتا چێر دات.“
11 هُدایا گوَشت:
”کئیا ترا گوَشت که تئو جاندر ائے؟
تئو هما درچکئے بر وارتگ که من ترا گوَشتگ مئوَری؟“
12 مردا گوَشت:
”هما جنێن که تئو منا داتگ، هماییا آ درچکئے بَر منا دات و من وارت.“
13 گڑا هُداوندێن هُدایا گۆن جنێنا گوَشت:
”اے چِه کارے که تئو کرت؟“
جنێنا گوَشت:
”مارا منا رَد دات و من وارت.“
14 هُداوندێن هُدایا گۆن مارا گوَشت:
”تئو که اے کار کرتگ،
نون تئو سجّهێن دَلوَت و
سجّهێن وَکشیێن هئیوانانی نیاما مسترێن نالتی ائے.
تئو وتی زِندئے سجّهێن رۆچان
په لاپکشُّکاییَ رئوئے و
تئیی وراک هاک و دنزَ بیت.
15 من تئییگ و جنێنئے نیاما،
تئیی نَسل و جنێنئے نَسلئے نیاما
دُژمنی پێدا کنان.
اِشیئے نَسل تئیی سرَگا جنت و
تئو آییئے پادئے پونزا* جَنئے.“
16 هُدایا گۆن جنێنا گوَشت:
”من تئیی چِلّگیئے دَردان سکّ بازَ کنان،
تئو گۆن درد چُکّ پێدا کنئے.
تئیی واهگ په وتی مردا بیت و
آ، تئیی سرا واجهیَ کنت.“
17 هُدایا گۆن آدما گوَشت:
”تئو وتی جَنئے هبر گۆش داشت و
هما درچکئے بَر وارت
که من ترا هُکم داتگاَت که چه اِشیا مئوَر،
پمێشکا تئیی سئوَبا زمین نالَتی اِنت.
تئو وتی زِندئے سجّهێن رۆچان
په سکّی و سۆری چه زمینا وتی وَراکا کَشّئے.
18 زمین په تئو کُنٹَگ و ڈنگَرَ کاریت و
تئو زمینئے سبزگانَ ورئے.
19 گۆن هێدێن پێشانیگے وتی نگنا ورئے
تان هما وهدا که هاکا پِرَ ترّئے،
چێا که چه همِشیا زورگ بوتگئے.
تئو هاکے ائے و
پدا هاکا پِرَ ترّئے.“
20 آدما وتی جَنئے نام هئوا* کرت، چێا که آ، سجّهێن مردمانی مات اِنت.
21 هُداوندێن هُدایا، په آدم و آییئے جَنا، چه پۆستا پۆشاک جۆڑ کرت و گوَرا داتنت.
22 هُداوندێن هُدایا گوَشت:
”نون اِنسان مئے پئیمێنے جۆڑ بوتگ و نێک و بدا زانت، چۆ مبیت که وتی دستا شهار بدنت و زِندئے درچکئے بَرا بزوریت و بوارت و تان اَبد زندگ ببیت.“
23 گڑا هُداوندێن هُدایا آ چه اَدَنئے باگا در کرت که زمینئے سرا کِشت و کِشار بکنت، هما زمین که چه آییئے هاکا آ جۆڑ کنگ بوتگاَت.
24 اِنسانئے گَلّێنَگا رَند، په زِندئے درچکئے راهئے بندگا، هُدایا اَدَنئے باگئے رۆدراتکی نێمگا کَرّوبی* اۆشتارێنتنت و اَنچێن آسگْوارێن زَهمے هم اێری کرت که هر نێمگا چهریَ وارت.